Fitoremediacja


Fitoremediacja to kompleks metod oczyszczania ścieków , powietrza gruntowego i atmosferycznego za pomocą roślin zielonych . Jeden z kierunków bardziej ogólnej metody bioremediacji .

Historia

Pierwsze najprostsze metody oczyszczania ścieków – pola nawadniania i filtracji – opierały się na wykorzystaniu roślin.

Pierwsze badania naukowe przeprowadzono w latach 50. w Izraelu , ale metoda ta nie była aktywnie rozwijana aż do lat 80-tych.

Zasada

Roślina wpływa na środowisko na wiele sposobów. Najważniejsze z nich to:

  • Rizofiltracja – korzenie zasysają wodę i pierwiastki chemiczne niezbędne do życia roślin;
  • fitoekstrakcja – gromadzenie niebezpiecznych zanieczyszczeń w organizmie rośliny (na przykład metali ciężkich );
  • fitowolilizacja – odparowanie wody i lotnych pierwiastków chemicznych ( As , Se ) przez liście roślin;
  • fitotransformacja :
    • fitostabilizacja – przeniesienie związków chemicznych do mniej mobilnej i aktywnej formy (zmniejsza ryzyko zanieczyszczenia);
    • Fitodegradacja – degradacja organicznej części zanieczyszczeń przez rośliny i symbiotyczne mikroorganizmy;
  • fitostymulacja – stymulacja rozwoju symbiotycznych mikroorganizmów biorących udział w procesie oczyszczania.

Główną rolę w degradacji zanieczyszczeń odgrywają mikroorganizmy . Roślina jest rodzajem biofiltra , tworząc dla nich siedlisko (zapewniające dostęp do tlenu , poluzowanie gleby). W związku z tym proces oczyszczania występuje również poza okresem wegetacji (w okresie rocznym), chociaż jego intensywność jest nieco zmniejszona.

Używane gatunki roślin

W celu fitoremediacji można zastosować szeroki zakres roślin wodnych (oczyszczanie hydrobotaniczne), na przykład:

  • Reed ( Phragmiittes communiis )
  • Willow ( Salix cinerea , Salix peuntandra )
  • Duckweed ( Lemna sp. )

Obecnie trwają intensywne badania wykonane hyperaccumulators (np hiacynt – Eichhornia crassipes – już stosowane w fitoremediacji), jak również możliwość modyfikacji genetycznej roślin ( transformacji genów bakteryjnych roślin odpowiedzialnych za degradację substancji organicznych, takich jak metylortęć i materiałów wybuchowych).

Z roślin łąkowych uprawiana jest koniczyna [1] .

Zalety

  • możliwość remediacji na miejscu ;
  • stosunkowo niskie koszty operacji w porównaniu z tradycyjnymi zakładami przetwarzania ;
  • bezpieczeństwo dla środowiska;
  • teoretyczna możliwość ekstrakcji cennych substancji ( Ni , Au , Cu ) z zielonej masy roślin;
  • możliwość monitorowania procesu czyszczenia;
  • Jakość czyszczenia nie ustępuje tradycyjnym metodom , szczególnie przy niewielkiej ilości ścieków (na przykład w wioskach ).

Notatki

  1. ↑ Ekaterina Zubkova  Clover-cleaner // Nauka i życie . – 2017 r. – nr 12 . – str . 40-41 .

Start a Conversation

Your email address will not be published. Required fields are marked *