Zanikane gatunki (stan ochrony)


Zaginiony (wymarły) gatunek jest stanem ochrony przypisanym do organizmu lub grupy organizmów ( taksonów ), które nie były obserwowane na wolności od czasu ostatniej oficjalnej rejestracji. Jako punkt wyjścia do wyginięcia zwykle uważa się śmierć ostatniego przedstawiciela tego gatunku , chociaż zdolność do rozmnażania i regeneracji może zostać utracona nawet przed tym czasem. Ponieważ potencjalny zasięg gatunku może być bardzo szeroki, ustalenie punktu początkowego zniknięcia jest pracochłonnym zadaniem, tak wielu badaczyzwykle podchodzą do tego pytania bardzo prozaicznie. Ta trudność prowadzi do zjawiska takiego jak efekt Lazarusa , zgodnie z którym gatunki pierwotnie uważane za wymarłe nagle “pojawiły się” po okresie widocznego wyginięcia.

Dzięki ewolucji nowe gatunki powstają w procesie specjacji , zgodnie z którą nowe organizmy zaczynają się pojawiać i rozwijać w momencie, gdy znajdują i zajmują odpowiednią niszę ekologiczną . Gatunki zaczynają wymierać tylko wtedy, gdy nie są już w stanie przetrwać w zmieniających się warunkach lub wytrzymać silną konkurencję z innymi przedstawicielami flory lub fauny . Związek zwierząt z ich niszami ekologicznymi jest bardzo silny [2] . Każdy gatunek umiera w ciągu 10 milionów lat po swoim pierwszym pojawieniu się, chociaż niektórzy przedstawiciele, tak zwane ” żywe skamieniałości”Przetrwaj w praktycznie niezmienionym stanie przez setki milionów lat [3] . Przed pojawieniem się człowieka większość wymierzeń nastąpiła naturalnie. Według ekspertów 99,9 procent wszystkich gatunków, jakie kiedykolwiek istniały na Ziemi , już zniknęło [3] [4] .

Masowe wymieranie gatunków jest zjawiskiem stosunkowo rzadkim, jednak izolowane wyginięcia są bardzo powszechne. W ciągu ostatnich 500 lat, w wyniku bezpośredniego i pośredniego wpływu czynnika ludzkiego, wyginęło ponad 844 gatunki zwierząt [5] , co zwiększyło i tak już poważny problem zachowania różnorodności gatunkowej [6] . Wiele z wymarłych gatunków, znanych tylko ze swoich szczątków , nigdy nie zostało zarejestrowanych przez naukowców . Niektórzy naukowcy uważają, że ponad połowa istniejących gatunków może zniknąć do roku 2100 [7] . Trudno oszacować tempo spadku różnorodności biologicznej planety bez wpływu człowieka, ale wyniki naukowców zUniwersytet w Bristolu wykazał, że proces ekstynkcji rośnie wykładniczo [2] .

Definicja

Gatunek wymarł, gdy zmarł ostatni z jego przedstawicieli. Stąd zniknięcie gatunku jest uznawane za oficjalne, jeśli nie ma żyjących osobników, które mogłyby się rozmnożyć i stworzyć nowe pokolenie. Gatunek uznaje się za funkcjonalnie wymarły, jeśli osoby, które przeżyły, nie są zdolne do reprodukcji potomstwa ze względu na zdrowie, wiek, ograniczone siedlisko , brak osobników obu płci (w gatunku rozmnażającym się seksualnie ) lub z innych powodów.

Aby dokładnie potwierdzić zniknięcie (lub psevdovomiranii) gatunków, konieczne jest jasne określenie pozycji tego taksonu na świecie. Jeżeli gatunek, o którym mowa, został uznany za wymarły, musi być jednoznacznie zidentyfikowany wśród swoich przodków, taksonów córek lub innych blisko spokrewnionych gatunków. Wymieranie gatunków (lub zastąpienie przez gatunki córki) odgrywa kluczową rolę w teorii przerywanej równowagi Stephena Jaya Goulda i Nilsa Eldridge’a [8] .

W ekologii znikanie często sprowadza się do pojęcia lokalnego wymierania [en] , zgodnie z którym gatunek przestaje istnieć na oddzielnym obszarze, ale nadal istnieje w innych regionach. Zjawisko to nazywa się eksterminacją. Lokalnemu wyginięciu może towarzyszyć zastąpienie gatunków przywiezionych z innych miejsc, przywrócenie wilków [en] – żywym tego przykładem. Gatunki, które nie wymarły, nazywane są istniejącymi gatunkami. Taksony, które przetrwały, ale są zagrożone wyginięciem , nazywane są gatunkami zagrożonymi.

Ważnym aspektem regulującym tempo wyginięcia są obecnie ludzkie próby zachowania gatunków, którym nadano status ” znikania EW”. W tej kategorii są gatunki, które nigdy nie zostały znalezione na wolności, ale istnieją obecnie tylko w ogrodach zoologicznych i innych sztucznych środowiskach. Niektóre z tych gatunków są funkcjonalnie wymarłe, ponieważ nie są już częścią ich naturalnego środowiska i mało prawdopodobne jest ich odzyskanie na wolności (9) . Jednocześnie, dzięki nowoczesnym instytucjom zoologicznym, możliwe jest utrzymanie rentowności populacjidla dalszej ochrony gatunku i proponowanego przywrócenia do środowiska naturalnego dzięki starannie zaplanowanym programom hodowlanym [en] .

Zwyrodnienie populacji jednego gatunku może stworzyć tak zwany “efekt skumulowany”, który później staje się przyczyną innych wyginięć. Efekt ten jest również nazywany “zniknięciem łańcucha” [10] . Efekt ten jest szczególnie charakterystyczny dla gatunków zagrożonych wybuchem [en] .

Znane wymarłe taksony

Ptaki

  • Dodo
  • Gołąb wędrujący
  • Moa
  • Wingless Auriga
  • Carolyn Parrot
  • Śmiejąc się sowa
  • Staller Cormorant
  • Guadalupe Caracara
  • Heather grouse
  • Mauritian Chunky Parrot
  • Gouia

Ssaki

  • Tygrys Turan
  • Tarpan
  • Quagga
  • Wycieczki
  • Wilk torbaczy
  • Chiński delfin rzeki
  • Krowa Stellera (krowa morska)

Prawie wymarłe gatunki

  • Dzięcioł białogłowy
  • Różowa kaczka

Zobacz także

  • Wygaśnięcie
  • Czerwona księga
  • Zwierzęta wymarły po 1500 roku

Notatki

  1. ↑ Diamond Jared. Aż do linii startowej // Guns, Germs i Steel . – WW Norton , 1999. – str. 43-44. – ISBN 0-393-31755-2 .
  2. ↑ Przejdź do:2 Sahney, S., Benton, MJ and Ferry, PA (2010). ” Związki między globalną różnorodnością taksonomiczną, różnorodnością ekologiczną a ekspansją kręgowców na lądzie ” (PDF). Biology Letters 6 (4): 544-547. DOI : 10,1098 / rsbl.2009.1024 . PMID 20106856 .
  3. ↑ Przejdź do:2 Newman, Mark. ” Model matematyczny do masowego wymierania “. Uniwersytet Cornell . 20 maja 1994 r. Źródło: 30 lipca 2006 r.
  4.  Raup, David M. Wygaśnięcie: Bad Genes lub Bad Luck? WW Norton and Company. Nowy Jork. 1991. pp. 3-6, ISBN 978-0-393-30927-0
  5. ↑ Czarna Księga natury Radio Liberty, 30.06.2006
  6. ↑ Gatunek znika w alarmującym tempie, mówi raport . MSNBC . Źródło: 26 lipca 2006.
  7. ↑ Wilson, EO , The Future of Life (2002) ( ISBN 0-679-76811-4 ). Zobacz także: Leakey, Richard , The Sixth Extinction: Patterns of Life and Future of Human , ISBN 0-385-46809-1
  8.  Patrz: Niles Eldredge, ramy czasu: Przemyślenie ewolucji darwinowskiej i teoria interpunkcji , 1986, Heinemann ISBN 0-434-22610-6
  9.  Maas, Peter. ” Wymarły w dziczy” Witryna wygaśnięcia . Adres URL uzyskano 26 stycznia 2007 r.Zarchiwizowano 13 stycznia 2009 r.
  10. ↑ Pigwa, C. i in .. ” Usuwanie gatunków z modelowych sieci pokarmowych ” (PDF). Sprawdzono 2007-02-15.

Start a Conversation

Your email address will not be published. Required fields are marked *