Status bezpieczeństwa


Status ochrony gatunku biologicznego jest wskaźnikiem prawdopodobieństwa, że ​​gatunek jest obecnie zachowany i pozostanie w najbliższej przyszłości. Oceniając stan ochrony, bierze się pod uwagę wiele czynników: nie tylko liczbę pozostałych osobników, ale także ogólny wzrost lub spadek wielkości populacji w czasie, sukces hodowli , znane zagrożenia i tak dalej.

Systemy globalne

Najbardziej znaną listą statusów ochrony wraz z ich ocenami jest Czerwona Księga Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN). Określa dziesięć kategorii statusu, zdefiniowanych na podstawie zarówno ogólnych zasad wymienionych powyżej, jak i biorąc pod uwagę indywidualne cechy każdego rodzaju:

  1. Zniknęło ( angielski  Extinct, EX )
  2. Zniknęły na wolności ( angielski  Extinct in the Wild, EW )
  3. W krytycznym niebezpieczeństwie ( angielski  krytycznie zagrożony, CR )
  4. Są zagrożone ( angielski  zagrożony, EN )
  5. Podatne ( Engl.  Podatne VU )
  6. W zależności od wysiłków na rzecz ochrony ( English  Conservation Dependent, CD )
  7. W pobliżu podatnej pozycji ( angielski w  pobliżu zagrożenia, NT )
  8. Pod najmniejszym zagrożeniem (ang. English  Least Concern, LC )
  9. Nie ma wystarczającej ilości danych [en] ( English  Data Deficient, DD )
  10. Zagrożenie nie zostało ocenione [en] ( English  Not Evaluated, NE )

Wymienione są również udokumentowane dowody wyginięcia gatunków, które miały miejsce po roku 1500, oraz gatunki, które zniknęły na wolności.

Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) ma na celu zagwarantowanie, że międzynarodowy handel dziką fauną i florą nie zagraża ich istnieniu. W niniejszym dokumencie opracowano własny system klasyfikacji statusów bezpieczeństwa.

Systemy krajowe

  • Australia . Od 1999 r. Kraj uchwalił ustawę o ochronie środowiska i ochronie różnorodności biologicznej (ustawa EPBC). Zawiera listę zagrożonych gatunków, społeczności ekologicznych oraz charakter tych zagrożeń. Prawo powtarza kategorie i kryteria z Czerwonej Księgi Danych 1994. Przed wprowadzeniem ustawy EPBC w kraju wykorzystano prostszy system klasyfikacji z 1992 r. W celu ochrony zagrożonych gatunków. Rządy państwowe mają również własne systemy klasyfikacji.
  • Belgia . Instytut Badawczy ds. Ochrony Przyrody i Leśnictwa (INBO) publikuje listę ponad 150 wskaźników stanu ekosystemów [1] .
  • Indie . Ustawa o ochronie przyrody z 1972 r. Została uzupełniona w 2003 r. Ustawą o różnorodności biologicznej.
  • Kanada . Status ochrony wyznacza Komitet ds. Stanu dzikiej fauny w Kanadzie (COSEWIC) [2] . Zgodnie z Ustawą o zagrożonych gatunkach (SARA), lista gatunków wymagających ochrony została opracowana przez Komitet COSEWIC i zatwierdzona przez rząd federalny. Istnieją również regionalne listy chronionych gatunków, na przykład Czerwona Księga Kolumbii Brytyjskiej .
  • Chiny . Państwo, prowincje i niektóre okręgi zidentyfikowały kluczowe chronione gatunki dzikiej przyrody. Istnieje również Czerwona Księga Chin.
  • Holandia . Holenderskie Ministerstwo Rolnictwa, Przyrody i Jakości Żywności publikuje listę zagrożonych gatunków, a także środki mające na celu monitorowanie zgodności z Ustawą o ochronie przyrody z 1998 roku. Niektóre gatunki są wymienione jako chronione ze względu na dyrektywy ptasie i ich siedlisko [3] [4] [5] .
  • Nowa Zelandia . Ministerstwo Ochrony Przyrody publikuje system klasyfikacji zagrożeń i listę zagrożonych gatunków. W ramach tego systemu jedną z siedmiu kategorii przypisano zagrożonym gatunkom i podgatunkom. Ważną cechą Nowej Zelandii jest duża liczba unikatowych gatunków biologicznych, które nie występują w innych krajach. Dlatego też status “Zagrożenia na poziomie krajowym” często ma zasięg ogólnoświatowy.
  • Rosja . Czerwona Księga Federacji Rosyjskiej została opublikowana w 2001 r., W niej określono w szczególności kategorie statusu ochrony. W Czerwonej Księdze Rosji podano 8 taksonomów amfibii, 21 taksonów gadów,128 taksonów ptaków i 74 taksonów ssaków (łącznie 231 taksonów ). Istnieje również ponad 30 regionalnych Czerwonych Książek, na przykład Czerwona Księga Terytorium Ałtajskiego pojawiła się w 1994 roku.
  • USA . Lista zagrożonych gatunków jest tworzona i wydawana zgodnie z ustawą o zagrożonych gatunkach z 1973 roku.
  • Tajlandia . Ustawa o ochronie dzikiej fauny i flory BE 2535 definiuje piętnaście gatunków zwierząt i dwie klasy chronionych gatunków. Polowanie, przechowywanie i handel tymi zwierzętami jest zabroniony lub ograniczony prawnie. Za regulację tych działań odpowiada Narodowy Park Przyrody i Roślin Ministerstwa Zasobów Naturalnych i Ochrony Środowiska.
  • Ukraina . Ministerstwo Ochrony Środowiska sporządza listę gatunków zagrożonych i przekazuje je do Czerwonej Księgi Ukrainy.
  • Finlandia . Duża liczba gatunków jest chroniona ustawą o ochronie przyrody, a także specjalnymi dyrektywami UE [6] .
  • Republika Południowej Afryki . Odpowiedzialną organizacją zajmującą się opracowywaniem i publikacją wykazów zagrożonych gatunków jest Krajowy Instytut Bioróżnorodności Republiki Południowej Afryki , ustanowiony zgodnie z Narodową Radą Ochrony Środowiska ( Ustawa o różnorodności biologicznej, 2004 ). Ponadto instytucja ta jest odpowiedzialna za monitorowanie przestrzegania zasad i wytycznych CITES na terytorium Republiki Południowej Afryki.
  • Japonia . Ministerstwo Środowiska publikuje w Japonii czerwoną księgę na temat zagrożeń dla dzikiej fauny i flory [7] .

Programy sterujące

Programy kontroli owoców morza , na przykład Seafood Watch [en] , dzielą ryby i inne stworzenia morskie na trzy kategorie, analogicznie do kategorii stanu ochrony:

  • Czerwony – zaleca się unikanie konsumpcji (“nie mów” lub “unikaj”);
  • Żółty lub pomarańczowy – zaleca się znalezienie zamiennika (“pomyśl dwa razy”, “szukaj alternatywy” lub “są obawy”);
  • Zielony – wykorzystanie bez ograniczeń, ekologicznie odtworzone zasoby (“najlepszy wybór owoców morza”).

Kategorie odzwierciedlają nie tylko stopień zagrożenia dla poszczególnych gatunków, ale również biorą pod uwagę konsekwencje środowiskowe metody połowów. Argumentem za przeniesieniem do kategorii “żółty” lub “czerwony” może być złowienie za pomocą włoków dennych lub w formie tak zwanego “środka” – użycie sprzętu przeznaczonego do połowu innych gatunków. W ramach tego podejścia klasyfikowane są zarówno poszczególne gatunki (np. Wspólny tuńczyk ), jak i grupy gatunków (np. Kalmary ).

Preservation Society środowiska morskiego Wielkiej Brytanii ( ang.  Marine Conservation Society ) posiada 5 poziomów ratingu dla gatunków morskich [8] .

Notatki

  1. ↑ Instytut Badawczy ds. Przyrody i Lasów zarchiwizowany 1 grudnia 2008 r.
  2. ↑ Cosewic Archived w dniu 30 maja 2013 r.
  3. ↑ MinLNV | Pagina niet gevonden
  4. ↑ MinLNV | Pagina niet gevonden
  5. ↑ MinLNV | Pagina niet gevonden
  6. ↑ www.environment.fi – chronione gatunki Finlandii Zarchiwizowane 6 maja 2013 r.
  7. ↑ Zagrożone gatunki
  8. ↑ Fishonline

Start a Conversation

Your email address will not be published. Required fields are marked *