Ochrona przyrody


Ochronie środowiska ( ang.  Ochrona ) – zestaw środków ochronnych, racjonalnego wykorzystania i odbudowę zasobów naturalnych i otoczenia naturalnego [1] , w tym różnorodności gatunkowej flory i fauny , surowców mineralnych, czystość wody, w lasach i atmosferą Ziemi . The Nature Conservancy ma znaczenie ekonomiczne, historyczne, społeczne i narodowe.

Pojęcie „ochrony przyrody” ma treść pojęcia powiązanej z „ ochrony środowiska ”, bo w ramach „ środowisko ” oznacza całe siedlisko i działalności człowieka, w tym nie tylko naturalneśrodowisko (obiektów naturalnych), ale również antropogeniczne środowiska (obiekty stworzył człowieka na proces jego działalności). Zatem ochrona środowiska obejmuje ochronę przyrody jako jednego z jej elementów; Jednocześnie konserwacja biosfery i biogeocenoz składowych znajduje się w centrum zagadnień związanych z ochroną , a w ramach ochrony środowiska ochrona środowiskapotrzeby ludzkie, w tym utrzymanie korzystnych lokalnych i regionalnych warunków istnienia (na przykład w środowisku miejskim) [2] [3] .

Środki ochrony przyrody

Działania związane z ochroną przyrody można podzielić na następujące grupy:

  • nauka przyrodnicza,
  • techniczna produkcja,
  • ekonomiczny,
  • administracyjne i prawne [1] .

Działania konserwatorskie mogą być prowadzone na skalę międzynarodową, na poziomie krajowym lub w danym regionie [1] .

Formowanie idei konieczności wprowadzenia specjalnych środków ochrony środowiska miało miejsce od bardzo dawna, choć w pierwszym etapie dotyczyło to obszarów o unikalnych przedmiotach przyrodniczych (specyficzne formy rzeźby , skały , flora , fauna itp.). Niemiecki przyrodnik – encyklopedysta Alexander von Humboldt w 1799 roku wprowadził pojęcie ” pomników przyrody ” i przedstawił ideę ich poszukiwania i zachowania [4] [5] .

Pierwszy na świecie miarą zwierząt wolno żyjących w ochronie przyrody była decyzja w sprawie ochrony kozic i świstaków w Tatrach , przyjęta w 1868 roku, zespoły regionalne w Lwowie i austro-węgierskie władze z inicjatywy polskich naukowców M. Nowicki , E. Janota i L. Zeysnera [ 6] . W 1872 roku, w zachodniej części Stanów Zjednoczonych pierwszy na świecie został stworzony przez parku narodowego – Yellowstone [4] .

Niebezpieczeństwo niekontrolowanych zmian w środowisku i, w konsekwencji, zagrożenie istnienia organizmów żywych (w tym ludzi) na Ziemi wymagało silnych praktycznych środków ochrony i ochrony przyrody, prawnej regulacji wykorzystania zasobów naturalnych. Wśród takich działań – oczyszczenie środowiska, usprawnienie stosowania chemikaliów, zatrzymanie produkcji pestycydów, odtworzenie ziemi, a także tworzenie rezerw.

W Rosji zapewniono środki ochrony środowiska w zakresie prawa ziemi, leśnictwa, wody i innych przepisów federalnych.

W wielu krajach, w wyniku realizacji rządowych programów środowiskowych, możliwa była znacząca poprawa jakości środowiska w niektórych regionach (na przykład w wyniku wieloletniego i kosztownego programu udało się przywrócić czystość i jakość wody w Wielkich Jeziorach ).

Historia ochrony przyrody w Rosji

W Rosji, fundamenty naukowego podejścia w dziedzinie ochrony środowiska zostały określone w drugiej połowie XIX wieku naukowcy takich jak Voeikov , D. Anuchin , Dokuchaev , IP Borodina [7] .

W 1917 r. Wicepremier Siemenow-Tian-Shansky złożył do rozpatrzenia przez Komisję Ochrony Środowiska Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego pierwszy naukowo uzasadniony projekt geograficznej sieci rezerw rosyjskich [7] .

Po rewolucji powstały w Rosji komisje ds. Środowiska, które koordynowały prace w zakresie ochrony środowiska na szczeblu lokalnym.

W 1924 r . Zorganizowano Ogólnorosyjskie Towarzystwo Ochrony Przyrody . Nowy okres intensyfikacji działań środowiskowych nastąpił w latach 1960-1980 [8] .

17 lutego 1925 został przyjęty w Rozporządzeniu Komisarzy Ludowych RFSRR „O zatwierdzeniu wykazu naukowych, muzeum, konserwacji zabytków i przyrody, instytucji i firm pod jurysdykcją Głównego Departamentu instytucji naukowych i artystycznych Ludowego Komisariatu oświeceniowego R. SF SR »

1960 – Ustawa z 1975 r. RSFSR “O ochronie przyrody w RSFSR”.

1970 – Teren Kodeks RFSRR z dnia 1 grudnia 1970 roku, dekretem z Komitetu Centralnego KPZR i Rady Ministrów ZSRR w dniu 29 grudnia 1972 № 898 „w sprawie wzmocnienia ochrony i poprawy zasobów naturalnych”

1978 – Kodeks leśny RSFSR z 8 sierpnia 1978 r

W sierpniu 1978 roku ukazał się pierwszy numer „ Czerwonej Księdze ZSRR ”, która zawierała informacje na temat rzadkich i zagrożonych gatunków roślin i zwierząt występujących na terytorium Związku Radzieckiego (wydaniu książki czasowym do otwarcia, która odbyła się w Aszchabadzie XIV Zgromadzenia Ogólnego Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody ) . W 1984 r., Po której nastąpiła druga edycja, znacznie się rozszerzyła. W 1983 roku opublikował „Czerwonej Księdze RFSRR”, który odnotowano 65 gatunków ssaków, ptaków, 107 – 11 – 4 – gady płazy, 9 – Ryby 34 – 15 gatunków owadów i mięczaków. W 2001 roku ukazała się ” Czerwona Księga Federacji Rosyjskiej”Do celów naukowych, dla których przyjęto” Czerwoną Księgę RSFSR “; w nim zostało zawarte rzadkich i zagrożonych gatunków zwierząt, roślin i grzybów, które żyją (na stałe lub tymczasowo) w stanie naturalnym wolności na terytorium, szelfu kontynentalnego i morskiego strefy ekonomicznej Federacji Rosyjskiej i wymaga specjalnego stanu i działań prawnych na szczeblu federalnym [9] [10 ] [11] .

1991 – Ustawa RSFSR z 19 grudnia 1991 r. “O ochronie środowiska” [12] .

2002 – podstawa prawna ochrony środowiska została ustanowiona przez ustawę federalną nr 7-FZ “O ochronie środowiska” z 10 stycznia 2002 r. [12] .

W czerwcu 2016 roku ogłoszono utworzenie Prokuratury Rejonowej środowiskowej jest na Dalekim Wschodzie , który będzie nadzorował region Amur na terytoriach Primorye i Chabarowsk Territory. Podobna struktura dla regionu Wołga powstała w 1990 roku; wliczone Samara, Saratov, Niżny Nowogród, Ulyanovsk, Wołgograd, Jarosław, Kostroma, Ivanovo, Ryazan, Cheboksary, Kazan, Ostashkovskaya, Tverskaya i Cherepovets interdistrict prokuratury środowiskowego [13] .

Międzynarodowa współpraca w dziedzinie ochrony przyrody

W 1948 roku powstała Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN; ang.  International, Unia Ochrony Przyrody , IUCN) – międzynarodowe stowarzyszenia pozarządowe, w tym praw osób należących do znacznej liczby organizacji państwowych i publicznych. w sprawie zachowania pokoju. Z biegiem czasu IUCN otrzymała status obserwatora w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ i stał się szanowanym neutralne forum, na którym rządy, organizacje pozarządowe, naukowcy pracują nad stworzeniem rozwiązanie pilnych problemów środowiskowych oraz wdrożenia tych decyzji [14] . W 1963 roku ukazał się przygotowany przez IUCN za „ Red Book ” ( inż.  Czerwonego książce danych) – ogólnoświatowa lista gatunków i podgatunków zwierząt zagrożonych zniszczeniem; Publikacja książki miała na celu zwrócenie międzynarodowej uwagi na problemy ochrony przyrody i zapobieganie realnej groźbie dalszego wyginięcia gatunków zwierząt. Później ukazały się wszystkie nowe wydania tej książki, już znacznie większe [9] [10] .

Od drugiej połowy XX wieku rozwinęła się współpraca międzynarodowa w zakresie ochrony środowiska i środowiska jako całości. Niezbędną podstawę prawną takiej współpracy stworzyła ” Deklaracja ONZ w sprawie środowiska [en] ” przyjęta na konferencji sztokholmskiej w 1972 r . Zgodnie z decyzjami konferencji w grudniu 1972 roku w ramach systemu Organizacji Narodów Zjednoczonych powstała przez Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych(UNEP), który zapewnia koordynację ochrony na poziomie globalnym [3] .

Zobacz także

  • World Wildlife Fund
  • Greenpeace
  • Zwierzęta wyginęły po 1600
  • Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody
  • Instytut Badań Naukowych Ochrony Przyrody
  • Ochrona środowiska
  • Zanieczyszczenie światłem
  • Rosyjski Instytut Badawczy Kultury i Dziedzictwa Narodowego im. DS Lichaczew
  • Rtęć w rybach

Notatki

  1. ↑ Przejdź do:3 Ochrona przyrody // Otomi – Gips. – M .: Soviet Encyclopaedia, 1975. – (The Great Soviet Encyclopedia : [w 30 tomach] / główny redaktor AM Prokhorov , 1969-1978, w. 19).
  2. ↑ Ekologia człowieka: słownik-książka odniesienia / w sumie. Ed. N. A. Aghajanyan . – M .: KRUK, 1997. – 208 pkt. – ISBN 5-900816-17-6 .  – str. 112.
  3. ↑ Przejdź do:2 Międzynarodowa ochrona środowiska // Barikhin AB Encyklopedia wielkiego prawa. – M .: The Book World, 2010. – 960 str. – (Profesjonalne podręczniki i encyklopedie). – ISBN 978-5-8041-0296-9 .  – P. 419.
  4. ↑ Idź do:2 Volkov Yu V.  Nowoczesne podejścia i podstawowe koncepcje terytorialnej ochrony przyrody // Izvestiya Saratovskogo Un. Nowa seria. Seria “Nauk o Ziemi”. – 2012 r. – Т. 12, вып. 2 . – str . 3-10 .
  5. ↑ Burschel C. J., Losen D., Wiendl A. Betriebswirtschaftslehre der Nachhaltigen Unternehmung . – München: R. Oldenburg Verlag, 2004. – 620 S. – ISBN 3-486-20033-X .  – S. 157.
  6. ↑ Folta J., Nowy L.  Historia historii naturalnej w terminach: przegląd chronologiczny. – M .: Progress , 1987. – 495 str.  – P. 194.
  7. ↑ Idź do:2 Kholodenko A. V. V.  V. V. Dokuchaev i jego zwolennicy o ochronie stepowych krajobrazów // Biuletyn Uniwersytetu Wołgogradskiego. un-ta. Ser. 11: Nauki przyrodnicze. – 2011 r. – nr 1 (1) . – P. 67-71 .
  8. ↑ Tskhovrebov ES, Lebin AN, Belousov VG  Najnowsza historia rozwoju ochrony przyrody w Rosji // Vestnik Kostromskogo gos. Uniwersytet im. N. A. Niekrasow. – 2012 r. – Т. 18, вып. 2 . – P. 192-196 .
  9. ↑ Przejdź do:2 Konstantinov V. M., Shatalova S. P.  Zoologia kręgowców. – M .: Humanitarian Publishing Center VLADOS, 2004. – 527 str. – ISBN 5-691-01293-2 .  – P. 492.
  10. ↑ Przejdź do:2 Skaldina OV Great Red Book . – M .: Eksmo, 2014. – 480 str. – ISBN 978-5-699-68466-3 .  – str. 10-13.
  11. ↑ Czerwona księga danych Federacji Rosyjskiej. Pomoc . // RIA Novosti (19.01.2009). Sprawdzono 5 grudnia 2016 r.
  12. ↑ Przejdź do:2 Brinchuk MM  Planowanie jako środek prawny zapewniający racjonalne zarządzanie przyrodą i ochronę przyrody // Astrakhan Gazette of Environmental Education. – 2014 r. – nr 3 (29) . – str . 5-16 .
  13. ↑ Regionalna prokuratura środowiskowa zostanie utworzona na Dalekim Wschodzie . // TASS (23 czerwca 2016 r.). Sprawdzono 3 grudnia 2016 r.
  14. ↑ O IUCN . // Oficjalna strona internetowa IUCN. Sprawdzono 5 grudnia 2016 r.

Start a Conversation

Your email address will not be published. Required fields are marked *