Marshall, Bob (leśnik)


Robert (Bob) Marshall ( Eng. Przez Robert Bob członkiem Marshall , 2 stycznia 1901 – 11 listopada 1939) – amerykański leśniczego , uchonyy- botanik , odkrywca, alpinista, pisarz i osoby publicznej, który mówił o zachowanie dziewiczy pustyni. Doktor filozofii w zakresie fizjologii roślin .

Od młodości zajmował się wspinaczką skałkową. Często odwiedzałem grzbiet Adirondack . Wraz z dwoma innymi wspinaczami wykonał kilka pierwszych wejść; ci trzej stali się pierwszymi ludźmi, którzy odwiedzą wszystkie 46 wysokich szczytów tego masywu górskiego ( Adirondack Forty-Sixers [en] ). Byłem w Arctic Brooks Range na Alasce . Napisał wiele artykułów i kilka książek o tych podróżach, w tym bestsellerową książkę z 1933 roku, The Arctic Village [en] .

Pracował w US Forest Service (1925-1928, 1932-1939), w tym jako główny leśniczy w Biurze Spraw Indian (od 1933 do 1937 r.) I szef zarządzania rekreacją . Po śmierci ojca w 1929 roku otrzymał bogate dziedzictwo i zorganizował wyprawy na Alaskę i inne dzikie miejsca.

Aktywnie promował opracowywanie i przyjmowanie przepisów dotyczących ochrony środowiska, które zabraniają budowy dróg na rozległych federalnych, specjalnie chronionych obszarach naturalnych. W 1935 został jednym z założycieli publicznej organizacji ekologicznej The Wilderness Society i jej głównego sponsora. Poparł także idee socjalizmu i praw człowieka [2] . Prawie wszystkie jego fortuny przekazał na cele charytatywne związane z ochroną środowiska. Założone przez niego Towarzystwo Dzikiej Przyrody kontynuowało działalność, a po 25 latach osiągnęło przyjęcie Wildlife Law [en] .

Dziś Bob Marshall uważany jest za jednego z głównych inicjatorów ruchów przyrodniczych w Stanach Zjednoczonych. Na jego cześć nazwano kilka obiektów geograficznych, w tym Bob Marshall Wilderness [en] w Montanie i Mount Marshall [en] na grzbiecie Adirondack.

Dzieciństwo i wiek dojrzewania

Bob Marshall urodził się 2 stycznia 1901 roku w Nowym Jorku , był trzecim z czwórki dzieci w rodzinie. Ojciec – Luis Marshall [en] (1856-1929), matka – Florence Marshall (w dzieciństwie z Lowenstein) ( Florence (z domu Lowenstein) Marshall ) (1873-1916) [3] . Luis Marshall pochodził z żydowskiej rodziny emigrantów z Bawarii , stał się znanym prawnikiem, uznanym za specjalistę w dziedzinie prawa konstytucyjnego i cywilnego, obrońcą praw mniejszości [4] . Rodzina przeniosła się do Syracuse City w stanie Nowy Jork , gdzie Luis Marshall stał się jednym z najbardziej aktywnych członków miejscowej społeczności żydowskiej i współzałożycielem American Jewish Committee [en][5] . W 1891 r. Był członkiem delegacji krajowej, zabiegając od władz federalnych USA o podjęcie działań związanych z prześladowaniem Żydów w Rosji [6] . Matka Boba, Florence, była gospodynią domową, ale także szkoliła młode żydowskie kobiety i pracowała w kilku żydowskich organizacjach charytatywnych [7] .

Jako przyrodnik amator i obrońcy przyrody, Louis Marshall zawsze szukali „dziki” stan zabezpieczeń ( Eng. Forever od dziko ) na obszarach leśnych Adirondack i Catskill [en] w stanie Nowy Jork. Pomógł stworzyć New York College of leśne na Syracuse University (obecnie Wyższa Szkoła Środowiska i leśnictwo New York State University ( ang. State University następnie New York College of Environmental Science i Leśnictwa ) – SUNY-EFS).

Do 1919 roku młody Bob Marshall studiował w prywatnej szkole w Nowym Jorku, Ethical Culture Fieldston School [en] , założonej przez słynnego profesora Felixa Adlera [en] . W tej szkole zwrócono szczególną uwagę na rozwój niezależnego myślenia i sprawiedliwości społecznej [8] .

Wędrówka po Adirondack i nauka w Forest College

Bob Marshall był często w różnych dzikich miejscach od wczesnego dzieciństwa. Na grzbiecie Adirondack pierwszy raz przyszedł ze swoimi rodzicami w wieku sześciu miesięcy, którzy jeździli tam każdego lata od 25 lat; stając się dorosłym, Bob Marshall wiele razy szedł sam [9] . Bohaterami jego dzieciństwa stają badacze Louisiana Meriwether Lewis i William Clark [10] , a Verplanck Colvin [pl] , po którym Północnej i Południowej wojny dziesięć lat, aby przetrwać w lesie w północnej części stanu Nowy Jork [11] .

młodszy brat Boba George Marshall [pl] (1904-2000) pisał później o swojej podróży na kolonie „Knollvud Club» [pl] nad jeziorem Lower Saranac [pl] w Adirondack Park [pl] , potem „udał się do świat wolności i szarej, żywych roślin i rozległych świeżej zieleni i błękitu, ostry smukłych sosen i delikatny różowy Linnaeus , reniferów i komarów, rybackie łodzie i długich podróży poprzez gąszcze leśne ” [~ 1] [9] .

Marshall zostawił wiele notatek podróżniczych, ilustrowanych zdjęciami i uzupełnionych danymi statystycznymi. W 1915 roku wstąpił na swój pierwszy szczyt Adirondack – szczyt Mount Ampersand [en] ( 1022 m npm). Az nim jego brat George i przyjacielem herbem z Clark ( Herb Clark ), pracował jako przewodnik w Lake Placid [en] [12] . Clarke towarzyszył im w innych odległych kampaniach, uczył orientacji w lesie i zarządzania łodzią [9] .

W 1921 r. Bob, George i Coat byli pierwszymi wspinaczami, którzy odwiedzili wszystkie 42 wierzchołki Adirondack, znajdujące się, zgodnie z pomiarami w tym czasie, na wysokości ponad 1200 metrów nad poziomem morza; niektóre z tych wejść były pierwszymi wspinaczkami [13] . W 1924 roku ci sami trzej wspinacze stali się pierwszymi, którzy pokonali wszystkie 46 szczytów grzbietu Adirondack [14] .

Po ukończeniu Szkoły Etycznej Kultury, Bob Marshall studiował przez rok na Uniwersytecie Columbia , a następnie w 1920 roku przeniósł się do New York State Forest College na Uniwersytecie Syracuse . Już jako nastolatek Bob zdecydował, że chce zostać leśnikiem, ponieważ kochał drzewa i samotność i nie chciał spędzać większości swojego życia w zatłoczonym biurze w zatłoczonym mieście [15] . W Syracuse przez pewien czas czuł się nieszczęśliwy i samotny [16] , ale dobrze się uczył i był znany ze swojej osobowości: kolega z klasy Marshal napisał o nim, że Bob “zawsze robił coś, o czym nikt nawet nie myślał. Zawsze doceniał te rzeczy – szczyt Adirondack, najlepsze czasy z George’em i dziesiątkami innych “[~ 2] [17] . W koledżu leśnym Marshall dołączył do bractwa studenckiego Alfa Xi Sigma i drużyny sportowej, zajmującej się lacrossem i lekkoatletycznymi dyscyplinami lekkoatletycznymi [18] . W połowie studiów Marshall stał się liderem w swojej klasie, został wybrany sekretarzem i asystentem redaktora opublikowanego rocznika uczelni, Empire Forester .

W latach dwudziestych Marshall zainteresował się rozwojem turystyki i rekreacji na Adirondack. W 1922 został jednym z założycieli Adirondack Mountain Club [en] , organizacji zajmującej się szkoleniem turystów, tworzeniem i aranżowaniem szlaków turystycznych [19] . W tym samym roku odbył 38-stronicowy przewodnik, „Adirondack High Peaks” ( Eng. Wysokie szczyty w górach Adirondack w ) Doświadczenia własne pionierskie badania tego obszaru górskiego [20] .

W 1924 roku, Robert Marshall zdobył licencjat nauk leśnych ( magna cum laude ) [21] , kończąc czwarty z 59 mandatów w lesie College [12] . Rocznika starsi uczniowie pozostawił zapis o nim jako o „niepokonanych mistrz«ogar staw», faceta obsesją statystyk i wspina się na szczyty górskie, chłopiec, gotowe do pracy pięć mil [ 8 km ], aby następnie wędrować po płytkiej wodzie. Osoba związana z Bobem łańcucha Gunter [pl] , będzie musiał biegać zmoknąć, a najprawdopodobniej – i wtedy, i więcej » [~ 3] [22] .

W 1925 r. Bob Marshall uzyskał tytuł magistra leśnictwa na Uniwersytecie Harvarda [23] .

Usługi leśne. Alaska

W latach 1925-1928 Bob Marshall pracował w US Forest Service [en] [24] . Chciał pracować na Alasce, ale w pierwszej chwili został skierowany na stacji doświadczalnej północnych Gór Skalistych ( Engl. Północna Rocky Mountain następnie Stacji Doświadczalnej ), położony w pobliżu miasta Missoula Stanu Montana [25] [26] . Temat badań naukowych, które Marshall zaangażował na stacji – odnowienie lasu po pożarze . Był nie tylko do zbadania, ale również do walki z ogniem, gdy po burzy lipca powstało ponad 150 pożarów w National Forest kaniksu krajowych lasów w stanie Idaho [27], Został również poinstruowany, aby przygotować i zapewnić jeden z zespołów Służby Leśnej [28] . Jak mi później powiedział, w tym czasie musiał pracować 18-20 godzin dziennie – jako chronometrażysta, kierownik magazynu, kierownik obozu, inspektor linii ognia [~ 4] [27] . Marshall musiał spędzać dużo czasu ze strażakami i drwalami i dobrze przyjrzeć się warunkom, w jakich pracują i jaka jest rzeczywista sytuacja w wykorzystaniu zasobów naturalnych [29] . Widząc podczas pobytu na stacji, w której niebezpieczne warunki pracy muszą pracować nie tylko strażacy i drwale, ale także wielu innych amerykańskich robotników, Bob Marshall stał się zwolennikiem liberałów i socjalistówpomysły [30] .

W 1928 roku Bob Marshall opuścił Służbę Leśną, aby powrócić do pracy naukowej i ukończyć swoją pracę doktorską z patologii roślin (ten stopień naukowy otrzymał na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa ). W następnym roku, udał się do swojej pierwszej podróży na Alaskę, odwiedził górnym biegu tej rzeki Koyukuk iw środku Brooks , gotów wrócić później przez dłuższy czas na kontynuację badań [31] . Celem naukowym wycieczki było zbadanie wzrostu drzew na północnej granicy lasu w pobliżu kontynentu arktycznego [en] [32] .

Przez 15 kolejnych miesięcy Bob Marshall mieszkał w małej wiosce Wiseman , gdzie wynajął pokój w jedynym urzędzie pocztowym we wsi. Dekoracja pokoju składała się z biurka, fonografu, książek i płyt. Marshall ustawić stolik w jedynego okna w pokoju, z którego roztacza się wspaniały widok: zakolu rzeki Koyukuk, a za nim – ośnieżone szczyty Gór Brooksa. Marshall dosłownie zakochał się w tych górach i ogólnie w charakterze Alaski. Stał się jednym z pierwszych badaczy górach centralnej Brooks i pierwszym, który studiował górnym biegu północnym ramieniem rzeki rzeki Koyukuk i dotarł do źródła rzeki na samym Gates Arktyki [pl] * – tak nazwał gardziel pomiędzy szczytami Boreale ( Eng. Boreal jest MTN. ; 1943 m nad poziomem morza.) i Frigid Crags ( English Frigid Crags , 1677 m ) [33] .

Ojciec Boba Marshalla zmarł 11 września 1929 r. W Zurychu , jego matka zmarła na raka jeszcze wcześniej, w 1916 r. Czworo dzieci, w tym Bob, odziedziczyło większość ojcowskiej fortuny, która wyniosła kilka milionów dolarów. Ale uzyskanie takiej spuścizny, Robert Marshall kontynuował pracę do końca życia, a znaczna część pieniędzy wykorzystywanych do wsparcia The Wilderness Society (w pierwszych latach tej organizacji środowiska istniał głównie na jego koszt) i przeprowadzić swoje badania i ekspedycje [34] .

Stopień doktora filozofii Bob Marshall otrzymał w 1930 roku. Pracę – „doświadczalna Badanie interakcji siewek drzew iglastych i wody, ze szczególnym uwzględnieniem miażdżący” ( Eng. Of Experimental Study of stosunkach Woda Woda iglastych siewek z szczególnej do więdnięcia odniesienia ) [35] . Jego opiekunem był dr Burton Edward Livingston [pl] Laboratorium Fizjologii roślin Uniwersytetu Johns Hopkins [36] [37] .

W lutym 1930, Marshall mógł wreszcie opublikować w czasopiśmie Scientific Monthly [pl] jego artykule „Problem dzikich zwierząt” ( ang. Problemu z pustyni ) po czterech magazynów odmówiono [38] . W tym artykule, otrzymaliśmy jego rozwoju i uogólnienie wcześniejszej pracy naukowej Robert Marshall, w tym „Wildlife jako część praw mniejszości” ( inż. Puszczy jak w przypadku mniejszości prawej ) i jest uważana za jedną z najważniejszych prac naukowych autora, a także jedna z podstawowych w dziedzinie nauk o środowisku [38], Prace Marshalla przedstawiają nie tylko najważniejsze wyniki jego badań nad dzikimi lasami Ameryki, ale także podstawy biocentrycznego systemu wartości, w którym przyroda jest sama w sobie wartościowa, a nie tylko jako zasób dla ludzi [39] . Marshall twierdził, że dzika przyroda zdecydowanie powinien zachować nie tylko z powodu swoich wyjątkowych walorach estetycznych, ale również dlatego, że daje możliwość doświadczenia przygód tych, którzy przychodzą do niej [39] . “Istnieje tylko jedna nadzieja na odbicie tyranii ambicji cywilizacji, która dąży do zdobycia każdej niszy na całej Ziemi” – napisał Marshall. “Ta nadzieja to organizacja aktywnych ludzi, którzy będą walczyć o wolność dzikiej przyrody” [~ 5] [40] [41]. “Problem dzikiej przyrody” stał się wezwaniem do działania, jednym z najczęściej cytowanych prac na ten temat, a już pod koniec XX wieku badacze historii ochrony przyrody ocenili go jako podstawowy [42] .

W lipcu 1930 roku bracia Bob i George Marshall w ciągu jednego dnia odwiedzili dziewięć górskich szczytów Adirondack, ustanawiając nowy rekord wspinaczki [43] .

W sierpniu 1930 Marshall powrócił na Alaskę. Planował kontynuować badania nad zasięgiem Brooks Range i lasami tam rosnącymi; Interesował się także życiem i problemami ludzi z Wiseman, wioski położonej na skraju Arktyki [44]. Opisał tę wioskę 200 mil na północ od Fairbanks jako “najszczęśliwszą ze wszystkich cywilizacji, jakie znam” [~ 6] [45] . Marshall zaprzyjaźnił się z wieloma mieszkańcami i szczegółowo zanotował tysiące godzin rozmów z nimi. Niektórzy z nich (w większości samotni mężczyźni) przekonał nawet do zdawania testów na rozwój intelektualny. Marshall przeprowadził badania statystyczne wszystkich aspektów życia Wiseman: od dochodu i statusu ekonomicznego do diety, a nawet nawyków seksualnych. [33]. Zbieranie i przetwarzanie wszystkich tych danych zajęło nieco ponad rok – od końca sierpnia 1930 r. Do początku września 1931 r. Na podstawie wyników tego badania i poprzedniej podróży na Alaskę Bob Marshall napisał książkę “Arctic Village” [en] – socjologiczne badanie życia ludzi żyjących na wolności. Książka została wydana w 1933 roku, została zaakceptowana do dystrybucji przez słynny klub literacki Literary Guild [en] i stała się bestsellerem. Jego opłaty za tę książkę Marshall podzielił się z mieszkańcami Wisemana [3] .

Pisanie i działania społeczne

Pod koniec września 1931 r. Bob Marshall powrócił na Wschodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych . Oprócz “Arctic Village” napisał wiele artykułów na temat amerykańskiego biznesu leśnego i opublikował niektóre z nich [46] . Marshall, zaniepokojony faktem, że w tym czasie kilka osób zwrócić uwagę na problem wylesiania i było bardzo mało opublikowanych prac na ten temat, napisał o tym liście odwołania do prezydenta : „Amerykańskie Towarzystwo Leśnictwo» [pl] George D. Pratt ( George D. Pratt ). Robert Marshall przyczynił się również do montażu pomnika ojca Ludwika w Kolegium leśnego w Syracuse, grał w różnych miastach na wykłady, aby dowiedzieć się o swoich podróżach i o ochronie przyrody [47] .

Wkrótce Marshall otrzymał zaproszenie od Earl Clapp ( Eng. Spośród Earle Clapp ), szef działu badawczego US Forest Service ( Forest of Badawczym Oddziału Serwisu jest ). Zasugerował, aby powrócił do pracy w Służbie Leśnej w celu przeprowadzenia najbardziej niezbędnych reform w zarządzaniu przemysłem drzewnym i opracowania jednolitej koncepcji gospodarki leśnej na poziomie federalnym [48] . Marshall przyjął tę propozycję i we wrześniu 1932 r. Przeprowadził się do Waszyngtonu . Na swoim nowym stanowisku poczynił kilka planów odnowienia lasów i natychmiast zaczął sporządzać listę pozostałych terenów pozadrogowych Stanów Zjednoczonych [49]., Wysłał te dane do regionalnych nadleśnictw, zachęcając ich do opuszczenia tych terytoriów na wolności, ale bezskutecznie. W tym samym czasie Bob Marshall napisał dzieło, które stało się znane jako “Copeland Report” [en] – trzy olbrzymie rozdziały w dwóch tomach, w sumie 1677 stron. Sam Marshall uważał tę pracę za najlepszą ze wszystkich dotychczasowych osiągnięć w dziedzinie leśnictwa [50] .

W latach 1932-1933, w szczytowym okresie Wielkiego Kryzysu , Marshall zaczął uważać się za socjalistę . Następnie powiedział reporterowi: “Szczerze pragnę, aby socjalizm nadszedł natychmiast, a wolne przedsiębiorstwo zostało wyeliminowane” [7] [51] . Marshall stał się aktywnym członkiem „Ligi Dystrykcie Columbia bezrobotnych mieszkańców” ( Engl. Lokatorzy Bezrobotny League of Dystryktu Columbia ), pomaga bezrobotnym w rozwiązywaniu problemów mieszkaniowych. Później sprzeciwił się redukcji federalnego finansowania badań. Również Marshall był prezesem waszyngtońskiej komórki Amerykańskiej Unii na rzecz Ochrony Swobód Obywatelskich . Za udział w demonstracji w marcu 1933 r. Został krótko aresztowany[52] .

Ale Marshall nie zapomniał o działaniach na rzecz ochrony przyrody. Na początku lat 30. wstąpił także do “National Parks Association” [en] , ostatecznie został członkiem jej zarządu i kontynuował publiczną walkę o zachowanie dzikiej przyrody i parków narodowych [53] .

W 1933 roku opublikował swoją drugą Marshall słynne dzieło „Las Ludowej” ( . Angielskiego lasów Ludowych ), który grał w „socjalizacji” skrawków drewna [54] . Uważał, że publiczna własność tych obszarów lasu jest “najlepszym sposobem na zapewnienie zarówno zrównoważonego rozwoju przemysłu leśnego, jak i ochrony dzikiej przyrody” [8] [55] .

W sierpniu 1933 roku został mianowany dyrektorem Marshall z Wydziału Leśnego ( Forestry Division ) Biuro do spraw Indian , gdzie pracował przez następne cztery lata [56] . W tym czasie biuro zarządzało zasobami naturalnymi wielu zastrzeżeń w Indiach, mogło lub nie powinno umożliwiać ścinania lasów lub innych rodzajów działalności gospodarczej na obszarach rezerwatów; Plemiona indyjskie uzyskały później niezależność i kontrolę nad zasobami naturalnymi swoich ziem. Marshall dosłownie oblegał urzędników państwowych listami, telefonami i wizytami, stał się najsławniejszym wojownikiem w Waszyngtonie dla dzikiej przyrody [57]. Jedną z jego ostatnich inicjatyw na tym stanowisku naczelnika leśnego BDI była propozycja, aby terytorium rezerwatu hinduskiego (19 425 km 2 ) było “dzikie na zawsze” lub co najmniej “terenowe”, które znajduje się w jurysdykcji federalnej. Wkrótce 16 terytoriów zostało rzeczywiście zarezerwowanych, ale stało się to po tym, jak Marshall przeniósł się z pracy do BDI z powrotem do US Forest Service [56] .

Marshall, zaniepokojony ciągłym atakiem cywilizacji na naturę, napisał [58] :

The Wilderness Society

W 1934 roku Marshall przyszedł do miasta Knoxville (stan Tennessee ), gdzie spotkał się z planowania regionalnego Benton MacKay [en] , poparł projekt aranżacji Appalachów . Dołączyli do nich Harvey Broome [pl] , prawnik z Knoxville, a oni postanowili skupić się na tworzeniu struktury organizacyjnej ochronie przyrody [59] . Inny leśnik – Bernard Frank [en] – dołączył do nich jeszcze w tym roku. Oni wysłali podobnie myślących ludzi “Zaproszenie do pomocy w stworzeniu grupy, która zachowa dziką naturę Ameryki” ( Angielskie zaproszenie do pomocy w organizacji grupy w celu zachowania dzikiej przyrody w Ameryce), ponieważ wierzyli, że kraj ma już chęć ochrony pozostałej dzikiej przyrody od początku zmechanizowanej cywilizacji i że poważni ludzie rozumieją, że natura jest ważniejsza niż luksusowe i modne zabawki [60] .

21 stycznia 1935 Komitet Organizacyjny wydał broszurę, która ogłosiła utworzenie społeczeństwa The Wilderness Society powstrzymać inwazję na terytorium nietkniętej przyrody, aby zachować swoje emocjonalne, intelektualne, wartości naukowej [60] . Jako prezes towarzystwa zaprosił Aldo Leopolda , ale potem zastąpił go Robert Sterling Yard . Większość pieniędzy na potrzeby społeczeństwa podarował Bob Marshall, zaczynając od pierwszej anonimowej darowizny w wysokości 1000 $ [60] . Jego brat George również aktywnie uczestniczył w działaniach Towarzystwa Dzikiej Przyrody .

Thomas Henry Watkins ( eng. TH Watkins , który później był redaktorem czasopisma Wilderness , wyprodukowany przez organizację, w 1985 roku, w 50. rocznicę The Wilderness Society , napisał, że przed jej powstania i działalności Marshalla nie było poważne ruch dla PAN, i osobiście Robert Marshall zrobił dla ochrony dzikiej przyrody bardziej niż ktokolwiek inny w historii [39] .

Dalsze życie i śmierć

Ostatnie lata życia Boba Marshalla były owocne. W maju 1937 roku został dyrektorem Oddziału Straży rekreacji i gruntów leśnych ( Eng. Nadleśnictwa usługę za Rekreacji i Ziem ). W ciągu najbliższych dwóch lat, Marshall pracował na dwóch dużych projektach: rozbudowy możliwości rekreacji dla osób o niskich dochodach (zapobiegania dyskryminacji mniejszości etnicznych) oraz tworzenia nowych obszarów chronionych w lasach krajowych [61] . Jego biograf James Glover ( angielski James Glover) Twierdzi, że Robert Marshall, był prawdopodobnie pierwszym starszy US urzędnik, który poważnie walczył przeciwko dyskryminacji etnicznej w rekreacji reguł Służby Leśnej w momencie gdy segregacja rasowa w miejscach publicznych zostało ustanowione przez prawo południowych stanach i niektórych innych państw [62] . W tym samym czasie Marshall nadal wspierał finansowo zarówno The Wilderness Society, jak i niektóre inne organizacje praw człowieka, związki zawodowe i organizacje socjalistyczne [63] .

W sierpniu 1938 r. Marshall pojechał na swoją ostatnią podróż na Alaskę, aby kontynuować eksplorację Pasma Brooksa. Jednocześnie byli zainteresowani Komisją w sprawie dochodzenia w sprawie antyamerykańskich działań amerykańskiej Izby Reprezentantów [64] . Komisja stwierdziła w gazecie New York Times , że osiem federalnych urzędników, w tym Marshall, są współpracownicy komunistycznych jak utrzymują kontakty z organizacjami takimi jak „Sojusz robotników” ( Engl. Pracownicy Alliance ) i „American League dla pokoju i demokracji” [en] [65] . Z drugiej strony Marshall był zbyt zajęty podróżą, by odpowiedzieć na te zarzuty: po Alasce pojechał do Waszyngtonunastępnie do Montany, Oregonu , Nevady , Utah , Arizony , Nowego Meksyku i Kalifornii [66] . W następnym roku, był jeszcze jeden ostatniej krótkiej wizyty na Alaskę, udał się do zachodnich lasów krajowych, bada możliwość leśnej rekreacji [67] .

We wrześniu 1939 r., Kiedy Marshall był w stanie Waszyngton, Służba Leśna wydała dwa rozkazy (U-1 i U2). Te rozkazy zakazujące budowy dróg na rezerwaty zostały przygotowane przez Komitet Służby Leśnej pod kierownictwem Marshall, podpisany przez Sekretarza Rolnictwa ( ang. Sekretarza Rolnictwa ) i weszła w życie [68] .

Robert Marshall zmarł w dniu 11 listopada 1939 roku o północy pociąg „Washington – New York”, najwyraźniej z powodu niewydolności serca. Miał 38 lat [3] . Ta nagła śmierć zaszokowała wielu: w końcu Bob Marshall był jeszcze dość młody i prowadził aktywny tryb życia z dużym wysiłkiem fizycznym. Jego brat George (który żył 96 lat) powiedział: „Śmierć Boba zdenerwowany mnie było najbardziej traumatyczne wydarzenie w moim życiu” [~ 9] [69] . Marshall jest pochowany na cmentarzu żydowskim w Salem Fields [en] w Brooklynie , blisko swoich rodziców i siostry Ruth Marshall (w małżeństwie Billikopf), który również zmarł młodo – w wieku 39 lat na raka [70] .

Dziedzictwo i pamięć

Robert Marshall nie był żonaty, a prawie cały swój majątek ( 1,5 mln. US 1938 dolarów rocznie – co odpowiada 26 milionów dolarów. 2017) pozostawił przekazać na wsparcie trzech najważniejszych wartości dla niego socjalizmu, swobód obywatelskich i ochrony przyrody [14] . W tym celu założył trzy fundusze. Pierwsza połowa była Status Marshalla i zaangażowanych w nauczanie „teorii produkcji do użytku, a nie dla zysku” [~ 10] ; drugi otrzymał kwartał do wykorzystania w celu “ochrony i rozwoju idei wolności obywatelskich” [~ 11] ; a inna czwarta otrzymała trzeci, później nazwany Robert Marshall Wilderness Fund, którego zadaniem było “zachowanie dzikich warunków naturalnych w Ameryce” [~ 12] . Ostatni fundusz został później złożony przez Roberta Sterlinga Yarda, George’a Marshalla, Irvinga Clarke’a, Olausa Murraya [pl] i Billa Zimmermanna – pierwszych przywódców The Wilderness Society [71] . Kolejny 10 000 $ Bob Marshall pozostawił w spadku swojemu staremu przyjacielowi, dyrygentowi i podróżnikowi Herbowi Clarkowi [3] .

książka Boba Marshalla „Dzika Alaska: A Study of centralnej Brooks Range” ( . angielski Alaska Państwo Wilderness, Exploring Centralna Brooks Range ) został opublikowany przez wiele lat po jego śmierci, w 1956 roku, pod redakcją George’a Marshalla. Stało się popularne i znaczące i przyczyniło się do powstania Parku Narodowego Gates-of-the-Arctic . Adirondack badań opublikowano nawet później, w 2006 roku sam, w antologii „Robert Marshall w Adirondacksie: Uwagi wspinaczy zworkę za oceanem i przyrody opiekuna» ( Bob członkiem Marshalla w Adirondacksie: Pisma pionierską Peak-Bagger, staw-Hopper i Wilderness Preservationist ), opublikowany przez Lost Pond Press pod redakcją Phila Browna), redaktor magazynu prasowego Adirondack Explorer . Według wydawcy, książka „wiele opisów wypraw na wysokie szczyty i ogromny obszar dzikiej południe jeziora Cranberry [pl] , płomienne przemówienia w obronie dzikiej zawsze chronionego personelu leśnego, uroczy portret Herb Clarke i fragmenty z nieopublikowanej powieści który jest częściowo rozłożony w Adirondack ” [~ 13] [72] .

Od momentu powstania, The Wilderness Society przyczyniło się do przyjęcia wielu przepisów w zakresie ochrony państwowych obszarów naturalnych. Organizacja ta również kupowała ziemię od prywatnych właścicieli, aby tworzyć na nich specjalnie chronione naturalne terytoria; w sumie zakupiono 421 000 km² gruntów [73] . sen Boba Marszałkowski ustawy, która gwarantuje stałą ochronę przyrody nieodwołalne w tych dziedzinach ziściły 25 lat po jego śmierci – 3 września 1964 roku w Ogrodzie Różanym Białego Domu prezydent USA Lyndon B. Johnson podpisał federalnego „ustawę o Wildlife» [en] . W ceremonii wzięła udział Alice Zanizer (Alice Zahniser ) i Mardi Muri [en] , wdowy po dwóch sławnych członkach The Wilderness Society [74] .

Tekst “Prawa dzikiej przyrody” został napisany przez Howarda Zanizera [en] . Ustawa upoważnia Kongres USA do ustanowienia krajowych lasów, parków narodowych, rezerwatów narodowych i innych krajach federalnych specjalnie chronione obszary ze statusem „dzikiej zawsze” o łącznej powierzchni dziewięciu milionów akrów . Na takich obszarach działalności gospodarczej każdego człowieka jest zakazane w pełni i trwale do dzikich pozostały możliwie nietknięte w [73] . Oprócz „zawsze dzikie”, ustawa przewiduje utworzenie obszarów chronionych z mniej rygorystyczne stanu ochrony „ochrony przyrody” inż. dzicz dla zachowania .

To samo prawo po raz pierwszy w historii Stanów Zjednoczonych, otrzymał prawnej definicji pojęcia „dzikich” ( Wilderness ) – definicja zaproponowana przez Marshalla i jego współczesnych [75] :

… w przeciwieństwie do tych działek, gdzie człowiek i to, co jest stworzone przez człowieka, dominuje krajobraz, [Dzika] rozumiane jest tutaj jako obszaru, w którym dana osoba nie przeszkadza [najbardziej] ziemia i Wspólnoty organizmów żyjących na niej [~ 14] , i gdzie ta osoba jest gościem i nie pozostaje [nie żyje].

Tekst oryginalny  (angielski) [pokaż]

Przyjęcie ustawy o dzikiej przyrodzie było najważniejszym wydarzeniem w historii The Wilderness Society . Mardi Murray i Alice Zanizer stały obok Johnsona w momencie podpisywania umowy. Dzięki tej ustawie władze USA zapewniły ciągłą ochronę obszarów naturalnych i ich ochronę dla przyszłych pokoleń [76] .

Również w 1964 roku rezerwat został utworzony, nazwany Robert Marshall – członek Robert Marshall Wilderness [pl] , znajduje się w National Forest płaskiego Jezioro i Lewisa i Clarka [en] w Montanie. Wcześniej na tym terenie były dwa obszary chronione o niższym statusie ochrony: South Fork, Pentagonu i Sun rzeczne Obszary pierwotne [77] . Obszar Bob Marshall Wildernessto milion akrów ( 4000 km²) i jest to jeden z najlepiej zachowanych ekosystemów na świecie. Zgodnie z ustawą o „dziko” w tej rezerwie ma dróg, nie tylko zakazany wyrąb drzewa i wydobycie, ale również wykorzystanie jakichkolwiek zmotoryzowanych i niezmotoryzowanych pojazdów, w tym rowerów i lotnie . Piesze wycieczki, obozy namiotowe i wędkarstwo mogą być dozwolone za pozwoleniem. W Bob Marshall Wilderness i przyległych obszarów chronionych – kozła ofiarnego i Great Bear Wilderness [pl] – Live grizzly , rysie , Pumy , wilki , czarne niedźwiedzie , łosia, wapiti i wiele innych gatunków ssaków, ptaków i roślin [77] .

W 2008 roku Rada Adirondack ( Eng. Adirondack Rada ) zaproponował, aby władze Nowego Jorku, aby utworzyć Zachodni Androndaka pobliżu Lake Cranberry nowej rezerwy „na zawsze” dzikim obszarze lądowym 1655 kilometrów kwadratowych o nazwie członkiem Robert Marshall wielkiej pustyni . Jeśli zostanie stworzony, będzie to największy rezerwat przyrody na grzbiecie Adirondack [78] .

Imię Robert Marshall już zużyte Góra Marshalla [pl] Adirondack gór, camping Obóz Robert Marshall w Black Hills i Jezioro Zapolyarnoe Marshalla ( Marshall Lake ) na Brooksa na Alasce [3] .

The Wilderness Society utworzyło nagrodę im. Boba Marshalla – nagrodę Roberta Marshalla . Pierwszym zwycięzcą został Sigurd Ferdinand Olson [en] , który otrzymał go w 1981 roku. Kolegium Leśnictwa i Ochrony Środowiska na Uniwersytecie Stanowym Nowego Jorku ( English State University of New York College of Environmental Science and Forestry (SUNY-ESF) ) utworzyło Bob Marshall Fellowship in Wilderness Management badania dotyczące polityki), Który jest przyznawany starszych uczniów i nauczycieli, prowadzenie badań w dziedzinie zarządzania zasobami rekreacji; w tym celu Kolegium utworzyło ” Bob Marshall Endowed Fund ” [79] . Nazwa Robert Marshall jest klub studencki i rekreacji ( Eng. Klub wycieczka ) w tej samej uczelni [80] . Aula Kolegium nazwie Marshall Hall na cześć ojca Boba Marshalla – Louis, a przy wejściu do sali jest tablica pamiątkowa z brązu przypominający ogromnego wkładu, Robert Marshall dokonał dla sprawy ochrony przyrody [81] .

Bibliografia

Książki
  • Marshall, Robert; Marshall, George; Leopold, A. Starker. Alaska Wilderness: zwiedzanie Central Brooks Range . – Drugi ed .. – Berkeley: University of California Press, 1970. – 216 str. – ISBN 978-0-520-01711-5 .
  • Marshall, Robert; Marshall, George. Alaska Wilderness: Eksplorowanie Central Brooks Range / editor George Marshall. – 3 ed. – University of California Press, 2005. – 173 pkt. – ISBN 978-0-520-24498-6 .
  • Marshall, Robert. Eksperymentalne badanie stosunków wodnych iglastych drzew iglastych ze szczególnym uwzględnieniem więdnięcia. – przedruk. – John Hopkins University, 1930. – 61 str.
  • Marshall, Robert. Eksperymentalne badanie stosunków wodnych iglastych drzew iglastych ze szczególnym uwzględnieniem więdnięcia. – przedruk. – John Hopkins University, 1931. – 124 str.
  • Marshall, Robert. Arctic Village. – Nowy Jork: H. Smith i R. Haas, 1933. – 399 pkt.
  • Marshall, Robert. Arctic Village. – Allen Lane: Penguin, 1940. – Tom. 255. – 246 str. – (Książki pingwinów).
  • Marshall, Robert. Arctic Village. – 2nd., Reprint, illustr .. – Fairbanks: University of Alaska Press [en] , 1991. – 399 pkt. – ISBN 978-0-912006-51-2 .
  • Marshall, Robert. Arktyczna dzicz. 1956.
  • Marshall, Robert; Marshall, George (CON). Bob Marshall w Adirondacks: Pisma pionierskiego Peak-Baggera, Pond-Hopper and Wilderness Preservationist / editor Phil Brown. – MN: Lost Pond Press, 2006. – 308 str.
  • Marshall, Robert. Lasy ludowe. [O leśnictwie w Ameryce.]. – Nowy Jork: H. Smith i R. Haas, 1933.
  • Marshall, Robert; Midgett, Douglas K. Lasy ludowe. – przedruk. – Iowa City: University of Iowa Press [en] , 2002. – 233 s. – (Amerykańska ziemia i życie). – ISBN 978-0-87745-805-0 .
Artykuły
  • Marshall, Robert.  Experimental Study of An Stosunki wodne wodne iglastych sadzonki ze specjalnym do referencyjnego więdnięcie (pol.) // Składki botaniczne z Johns Hopkins University wtedy. – Baltimore, MD: Johns Hopkins University, 1930. – Tom. 122 .
  • Marshall, Robert.  Zaproponowano zaradzenie naszym lesie Chorobami (Eng.) // Journal of Forestry [pl] : czasopismo. – 1930 r. – marzec ( nr 28 ).
  • Marshall, Robert.  Dewastacja lasów musi się zatrzymać (angielski) // The Nation [en] : journal. – 1929 r. – 28 sierpnia.
  • Marshall, Robert.  Wzrost Hemlock Spośród dla Przed i z wydaniem Po zwalczaniu (Eng.) // Harv. Univ. Las Harvard. Biuletyn. Harvard Forest, 1927. – Iss. 11 .
  • Marshall, Robert.  Problemu z pustyni (pol.) // Naukowego miesięcznika [en] . – 1930 r. – luty ( nr 30 (2) ).
  • Marshall, Robert.  Lista Zarządzanie społeczna American Forests (ang.) // Ligi na rzecz Demokracji Przemysłowej [en] . – 1930.
  • Marshall, Robert.  Podobnie jak w puszczy mniejszości Right (Eng.) // US Lasu Biuletynu serwisowego: Dz. – 1928 r. – 27 sierpnia. – P. 5-6 .
Tłumaczenia na język rosyjski
  • artykuł Marshall, Bob. Problem z dziką przyrodą w Wikiźródłach

Objaśnienia

↑ Pokaż kompakt

  1. ↑ eng.  wprowadzili świat wolności i nieformalności, żywych roślin i przestrzeni, świeżych zielonych i radosnych bluesów, gigantycznych, smukłych sosen i delikatnych różowych nornobarw, jeleni i moskitów, rybackich i przewodników oraz włóczęgów po lesie
  2. ↑ eng.  zawsze coś robię. Nieustannie oceniał rzeczy – szczyt Adirondack, najlepsze czasy z George’em i dziesiątki innych.
  3. ↑ eng.  Stado Ogierów wszechczasów, drabina z manią statystyk i szczyty górskich szczytów, chłopak, który pokona pięć kilometrów [8 km], aby znaleźć coś do przebycia. A człowiek, który jest tylnym włóczęgą dla Boba, będzie musiał garbić się lub zmoknąć i prawdopodobnie jedno i drugie. ” Pond Hound “, jak się zdaje, nazywano uczestnikami konkursów studenckich w biegu na trudnym terenie z przeszkodami wodnymi.
  4. ↑ eng.  18 do 20 godzin dziennie jako opiekun czasowy, szef komisarza, szef obozu i inspektor linii ognia
  5. ↑ eng.  Jest tylko jedna nadzieja odparcia się tyranii ambicji cywilizacji podbić każdą niszę na całej ziemi. Że nadzieja jest organizacja porywający ludzi , którzy będą walczyć o wolność pustyni.
  6. ↑ eng.  najszczęśliwsza cywilizacja, o której mam wiedzę
  7. ↑ eng.  Pragnę bardzo serdecznie, że socjalizm będzie wprowadzona w życie od razu, a system zysk wyeliminowane
  8. ↑ eng.  najlepszy sposób na zapewnienie zarówno zrównoważonego rozwoju przemysłu leśnego, jak i ochrony dzikiej przyrody
  9. ↑ eng.  Śmierć Boba porwała mnie i była najbardziej traumatycznym wydarzeniem w moim życiu
  10. ↑ eng.  teoria produkcji do użytku, a nie dla zysku
  11. ↑ eng.  ochrona i rozwój sprawy swobód obywatelskich
  12. ↑ eng.  zachowanie warunków dzikiej przyrody w Ameryce Północnej
  13. ↑ eng.  liczne rachunki swoich wędrówek w wysokich szczytów i ogromnej dzikim rejonie na południe od Cranberry Lake, poświęcenia obronne państwa wiecznie dzikiej Forest Preserve, uroczy portret Herb Clark oraz fragmenty niepublikowanych powieści ustawić częściowo w Adirondacksie
  14.  Uwaga. Ciężko przetłumaczyć na rosyjski .  wspólnota życia – listy. “Społeczność życia”. Pod względem znaczenia istnieje cały ekosystem dzikiej przyrody na konkretnym PA , biogeocenozie .

Start a Conversation

Your email address will not be published. Required fields are marked *