Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zwalczania pustynnienia


Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zwalczania pustynnienia w krajach państw dotkniętych poważnymi suszami i / lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce ( inż.  Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zwalczania pustynnienia w krajach doświadczających z poważnymi suszami i / lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce, UNCCD ) – Konwencja organizacji Narodów Zjednoczonych , utworzony zebranie rządu i organizacji pozarządowych na szczeblu międzynarodowym, regionalnym, krajowym i lokalnym w celu zwalczania pustynnienia , degradacji gruntów i łagodzenia skutków suszy .

Konwencja została przyjęta w Paryżu dnia 17 czerwca 1994 roku w wyniku Środowiska i Rozwoju Konferencji ONZ (UNCED) w Rio de Janeiro i weszła w życie z dniem 26 grudnia 1996 r. Z dnia 29 maja 2012 Konwencja została ratyfikowana przez 195 państw [1] .

Historia stworzenia

W 1977 roku Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie pustynnienia przyjęła plan działania w sprawie zwalczania pustynnienia. Niemniej jednak, w 1991 r. Program Środowiskowy Narodów Zjednoczonych (UNEP) stwierdził, że problem degradacji gleby na obszarach suchych, półpustynnych i suchych pod-wilgotnych nasilił się pomimo “lokalnych przykładów sukcesu”.

W 1992 r. W Rio de Janeiro odbyła się konferencja ONZ nt. Środowiska i rozwoju, podczas której rozważono nowe zintegrowane podejście do problemu pustynnienia. W grudniu 1992 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję 47/188 w sprawie ustanowienia Międzyrządowego Komitetu Negocjacyjnego w celu przygotowania Konwencji do walki z pustynnieniem .

Konwencja została przyjęta w Paryżu (Francja), 17 czerwca 1994, otwartego do podpisu w dniach 14-15 października 1994 roku i weszła w życie z dniem 26 grudnia 1996, 90 dni po otrzymaniu pięćdziesiątej ratyfikacji.

Rok 2006 został ogłoszony Międzynarodowym Rokiem Pustyni i Pustynnienia przez Zgromadzenie Ogólne ONZ (rezolucja 58/211 z 23 grudnia 2003 r.) [2] .

Okres od stycznia 2010 r. Do grudnia 2020 r. Został ogłoszony przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych Dekady ONZ w sprawie pustynnienia i zwalczania pustynnienia . Jego celem jest promowanie działań na rzecz ochrony suchych terenów (rezolucja 62/195 z 2007 r.) [3] .

Kraje uczestniczące

Według Sekretariatu Konwencji w dniu 29 maja 2012 r., 195 krajów jest stronami Konwencji. Pierwszym krajem, który ratyfikował Konwencję był Meksyk (03.04.1995), Estonia stała się ostatnim państwem, do którego należy dołączyć (08.05.2012) [1] .

Kraje otrzymują status „Podlegające» (zmianie) lub „rozwiniętego» (opracowany). Zgodnie z tekstem Konwencji “krajami dotkniętymi katastrofą” są “kraje, w których powierzchnia lądowa obejmuje całe lub częściowo dotknięte obszary”, podczas gdy “kraje rozwinięte” to “regionalne organizacje integracji gospodarczej założone przez kraje rozwinięte” [4]. ,

Konferencja Stron

Konferencja Stron (COP) jest najwyższym organem Konwencji. W ramach swojego mandatu podejmuje decyzje niezbędne do ułatwienia jego skutecznego wdrożenia.

W szczególności:

  1. dokonuje regularnych przeglądów wdrażania Konwencji i funkcjonowania jej umów w świetle doświadczeń zdobytych na poziomie krajowym, subregionalnym, regionalnym i międzynarodowym oraz poprzez rozwój wiedzy naukowej i technicznej;
  2. zachęca i ułatwia wymianę informacji na temat środków podjętych przez Strony i określa formę i harmonogram przesyłania informacji zgodnie z art. 26, sprawozdania z przeglądów i wydaje zalecenia dotyczące tych sprawozdań;
  3. ustanawia takie organy pomocnicze, jakie są niezbędne do wdrożenia Konwencji;
  4. przegląda sprawozdania przedkładane przez organy pomocnicze i zarządza ich działaniami;
  5. koordynuje i przyjmuje na zasadzie konsensusu zasady proceduralne i zasady finansowe dla siebie i dla wszelkich organów pomocniczych;
  6. Przyjmuje poprawki do Konwencji zgodnie z artykułami 3 i 31;
  7. zatwierdza program i budżet swoich działań oraz organy pomocnicze i zapewnia niezbędne ustalenia organizacyjne dotyczące ich finansowania;
  8. w razie potrzeby zwracają się o pomoc do właściwych organów i instytucji, które są krajowe, międzynarodowe, międzyrządowe i pozarządowe oraz korzystają z usług i informacji, które zapewniają;
  9. Zachęca i wzmacnia związki z innymi odpowiednimi konwencjami, unikając jednocześnie dublowania wysiłków;
  10. wykonuje także inne funkcje, które mogą być konieczne do osiągnięcia celów Konwencji.

W październiku 1997 r. Odbyła się pierwsza sesja Konferencji Stron w Rzymie we Włoszech.

  • COP 1: Rzym (Włochy), od 29 września do 10 października 1997 r.
  • COP 2: Dakar (Senegal), od 30 listopada do 11 grudnia 1998 r.
  • COP 3: Recife (Brazylia), od 15 do 26 listopada 1999 r.
  • COP 4: Bonn (Niemcy), od 11 do 22 grudnia 2000 r.
  • COP 5: Genewa (Szwajcaria), od 1 do 12 października 2001 r.
  • COP 6: Hawana (Kuba), od 25 sierpnia do 5 września 2003 r.
  • COP 7: Nairobi (Kenia), od 17 do 28 października 2005 r.
  • COP 8: Madryt (Hiszpania), od 3 do 14 września 2007 r.
  • COP 9: Buenos Aires (Argentyna), od 21 września do 2 października 2009 r.
  • COP 10: Gyeongsangnam-do (Korea Południowa), od 10 do 20 października 2011 r.
  • COP 11: Windhoek (Namibia), od 16 do 27 września 2013 r.

Od 2001 r. Sesje Konferencji Stron odbywają się w odstępach dwuletnich, przeplatanych spotkaniami Komitetu ds. Przeglądu Wdrażania Konwencji (CRIC).

Komisja Nauki i Technologii

Zgodnie z art. 24 Konwencji powołano Komitet Naukowo-Techniczny, organ pomocniczy Konferencji Stron. Jego głównym zadaniem jest dostarczanie informacji i porad dotyczących kwestii naukowych i technicznych związanych ze zwalczaniem pustynnienia i łagodzeniem skutków suszy .

Sesje Komisji Nauki i Technologii odbywają się w połączeniu z sesjami Konferencji Stron, są wielodyscyplinarne i otwarte na udział wszystkich Stron.

Składa się z przedstawicieli rządów posiadających kompetencje w odpowiednich dziedzinach wiedzy.

Sekretariat Konwencji

Stały Sekretariat Konwencji został mianowany podczas pierwszej sesji Konferencji Stron (COP 1) w Rzymie w 1997 roku. Od 1999 r. Sekretariat mieści się w Bonn (Niemcy).

Do głównych obowiązków Sekretariatu należy organizowanie sesji Konferencji Stron i jej organów pomocniczych ustanowionych zgodnie z Konwencją i świadczących im niezbędne usługi. Sekretariat gromadzi i przedkłada przedłożone sprawozdania, a także koordynuje swoje działania z sekretariatem innych odpowiednich międzynarodowych organów i konwencji (np. Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu , Konwencja o różnorodności biologicznej ). Jednym z ważnych działań Sekretariatu Konwencji jest pomoc dotkniętym Państwom-Stronom rozwijającym się, w szczególności w Afryce , na żądanie, w gromadzeniu i przekazywaniu informacji wymaganych na mocy Konwencji.

Zobacz także

  • Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu
  • Światowy dzień walki z pustynnieniem i suszą
  • Międzynarodowy Rok Pustyni i Pustynnienia
  • Dekada ONZ w sprawie pustynnienia i walki z pustynnieniem
  • Międzynarodowe prawo ochrony środowiska

Notatki

  1. ↑ Przejdź do:2 Lista krajów, które ratyfikowały Konwencję
  2. ↑ Uchwała 58/211 przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych: Międzynarodowy Rok Pustyni i Pustynnienia, 2006
  3. ↑ Rezolucja 62/195 przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych: sprawozdanie Rady Zarządzającej Programu Środowiska Narodów Zjednoczonych na dwudziestej czwartej sesji
  4. ↑ Tekst Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu pustynnienia w języku rosyjskim

Start a Conversation

Your email address will not be published. Required fields are marked *