Handel emisjami


Emisje gazów cieplarnianych w handlu emisjami ( Engl. handlu emisjami ) – Zabezpieczenie redukcji emisji gazów cieplarnianych do atmosfery.

Podstawa teoretyczna

Podstawowa idea handlowania kwotami emisyjnymi została wprowadzona w 1968 r. Przez kanadyjskiego ekonomistę Johna Dalesa w jego książce “Zanieczyszczenie, własność i ceny” i była rozwinięciem twierdzenia Coase’a . Dales zasugerował utworzenie rynku praw do zanieczyszczeń w celu ograniczenia zanieczyszczenia wód przez przemysł. Rewolucyjnie nowa koncepcja polegała na tym, że rząd mógł ustanowić określoną ilość całkowitego zanieczyszczenia jako cel środowiskowy. Po ustaleniu limitów emisji pewnych substancji (na przykład, dwutlenek węgla , tlenek siarki , tlenek azotu) na pewnym terytorium i na określony czas rozpoczyna się podział odpowiedniej liczby kwot. Górna granica może stopniowo maleć z czasem. Dzięki swobodnemu obrotowi tymi kontyngentami cena za certyfikaty będzie ustalana na podstawie zapotrzebowania . Emisje dokonane bez kontyngentu podlegają karze grzywny. W języku angielskim praktyka ta nazywa się ” cap and trade” (ogranicz i handluj).

Ocena handlu kwotami jako instrument polityki środowiskowej

Obrót kwotami zanieczyszczeń jest uważany za narzędzie polityki środowiskowej oparte na zasadach rynkowych . Instrumenty takie jak zakazy lub przepisy są uznawane za skuteczne w celu ochrony przed ostrymi i krótkoterminowymi zagrożeniami środowiska, ale są uważane za niewystarczająco skuteczne dla długoterminowej redukcji szkód środowiskowych, których osiągnięcie wymaga wysokich kosztów. Instrumenty rynkowe mogą różnić się orientacją na ceny lub wolumeny. Ceny są zorientowane, na przykład, podatek Pigou lub podatek środowiskowy. Idealnie, są przewidywalne dla wszystkich uczestników. Głównym problemem tych rozwiązań jest jednak to, że efekt środowiskowy ma charakter wtórny i bardzo trudno jest osiągnąć wyznaczony cel. Jeżeli podatek jest zbyt niski, docelowy wskaźnik środowiskowy nie zostanie osiągnięty, zbyt wysoki podatek prowadzi do nadmiernych permutacji w produkcji i kosztach.

Natomiast handel kwotami zanieczyszczeń koncentruje się na ilościach, ponieważ polityka ustanawia określoną liczbę dozwolonych emisji. Nie ma zatem problematycznego ustalania kwoty podatku, a polityka może bezpośrednio wpływać na wskaźniki środowiskowe. Dlatego w związku z obrotem kwotami często mówią o wysokiej dokładności ekologicznej. Mniej przewidywalne w tym przypadku jest jednak kształtowanie się cen i obciążenie dla przedsiębiorstw i konsumentów.

Dystrybucja kwot

Certyfikaty można rozpowszechniać na dwa sposoby:

  • Dystrybucja przez państwo
  • Aukcje

Polityczna forma dystrybucji jest uzasadniona tylko wtedy, gdy istnieją obiektywne kryteria dystrybucji, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo, że preferencje zostaną przyznane politycznie wpływowym grupom interesu. Obiektywnymi kryteriami międzynarodowego podziału kwot emisyjnych może być populacja państwa. Państwa o wysokim zużyciu nieodnawialnych zasobów energii są zmuszone do zakupu kontyngentów na zanieczyszczenia z państw o ​​niskim zużyciu energii. Gospodarczo słabo rozwinięte państwa mogą inwestować swoje pieniądze w nowoczesne technologie przyjazne dla środowiska.

Jeśli nie ma obiektywnych kryteriów dystrybucji, rozsądne jest sprzedawanie kwot za pośrednictwem aukcji.

Protokół z Kioto

Protokół z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu został przyjęty w Kioto (Japonia) w dniu 11 grudnia 1997 r., Został otwarty do podpisu od 16 marca 1998 r. Do 15 marca 1999 r. W siedzibie ONZ w Nowym Jorku.

Protokół z Kioto wszedł w życie 16 lutego 2005 r. Do chwili obecnej został ratyfikowany przez około 190 krajów. Stany Zjednoczone nie ratyfikowały protokołu z Kioto. Kraje, które nie podpisują protokołu, mogą dołączyć do niego w dowolnym momencie.

Obecnie trwają aktywne prace nad organizacją międzynarodowego handlu pozwoleniami na emisję gazu cieplarnianego СО2 w ramach Protokołu z Kioto. Jednym z głównych postanowień i uzasadnienia ekonomicznego jest opracowanie “mechanizmu elastyczności”, to jest mechanizmu dostosowania kwot dla poszczególnych krajów. Zgodnie z protokołem z Kioto między uczestniczącymi krajami istnieje handel kwotami emisyjnymi, a także wdrażanie wspólnych projektów w zakresie wprowadzania technologii, które ograniczą emisję itp.

Start a Conversation

Your email address will not be published. Required fields are marked *