W dniach 17-19 listopada Koło Naukowe Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej odwiedziło południe Polski. Celem naszej wizyty były zapory wodne w Solinie i Myczkowcach. Zdjęcia przedstawiają obiekty które zwiedziliśmy.

Widok zapory od strony wody dolnej. Biały budynek z dużą ilością okien to elektrownia. Na zaporze widać 3 przelewy powierzchniowe wraz z zamknięciami. Po koronie zapory porusza się suwnica, która jest wykorzystywana podczas remontów.

Widok hali maszyn w elektrowni. Cztery charakterystyczne, pomarańczowe walce to najwyżej usytuowana część generatorów. Pod sufitem zainstalowana jest suwnica umożliwiająca remonty generatorów i turbin.

Widok jednej z galerii kontrolno-pomiarowych. Podobnych tuneli jest wiele w zaporze, ta znajduje się na poziomie 6m poniżej dna jeziora. Na kolejnym zdjęciu widok zapory u jej stóp.

Tabliczka znamionowa hydrozespołu. Po ostatniej modernizacji Solina posiada 2 generatory o mocy 64MW oraz 2 o mocy 32MW.

Dawniej pracujące turbiny.

Zapora ziemna w Myczkowcach została zbudowana dla „podparcia” Soliny. Na zdjęciu widać jezioro Myczkowskie i płyty betonowe zapobiegające rozmyciu skarpy. Przerwa w zaporze to sekcja przelewów. Linię horyzontu wyznacza góra. Jest ona wewnętrznie przecięta derywacją. W ten sposób spiętrzenie powstałe w Myczkowcach jest spracowywane po drugiej stronie góry w elektrowni.

Jezioro Myczkowskie, widok z zapory.

Przez zaporę przepływa tylko 1 m3/s wody, dlatego rzeka tuż za zaporą jest tak „mizerna”.

Po drugiej stronie wzniesienia, które omija „mizerny San” znajduje się elektrownia. Tu do rzeki wpływa cała woda przepływająca przez turbiny i San nabiera konkretnych rozmiarów

Elektrownia w Myczkowcach posiada dwa turbozespoły. Ich generatory widać na zdjęciu.

Uzwojenie generatora.

Wał przenoszący obroty z turbiny na wirnik generatora.

Pocztówkowe ujęcie zapory solińskiej.

Imponujący widok podświetlonej zapory po zmroku.

Relacja i fotografie: Łukasz Podwysocki

Film: Rafał Frankiewicz