Są to chmury najwyższego piętra troposfery, gdzie panują wyłącznie ujemne temperatury. Dlatego zbudowane są wyłącznie z kryształków lodu. Ich charakterystyczną cechą jest pół przezroczysty biały kolor. Nie stanowią blokady dla promieniowania słonecznego. Ciekawostką jest fakt, że chmury te dają opady. Nie docierają one jednak do powierzchni ziemi.

Cirrus - Ci - (pierzaste) - ich wygląd przypomina delikatne pojedyncze włókna, ławice lub wąskie pasma o strukturze włóknistej. Mogą występować w postaci cienkich włókien lub nitek, prawie prostoliniowych nieregularnie zagiętych lub poplątanych w chaotyczny sposób. Mają one niekiedy kształt przecinków zakończonych u góry haczykiem lub nie zaokrąglonym kłaczkiem. Niekiedy występują w tak gęstych ławicach, że wydają się szare. Najczęściej występują na wysokości od 6 do 12 km.

Cirrocumulus - Cs - (kłębiasto-pierzaste) - ich wygląd przypomina ławice, płaty lub warstwy o wyraźnie zaznaczonej budowie, składającej się z bardzo drobnych ziarenek, kłaczków, zmarszczek, kędziorków. Często są one podobne do zmarszczek na powierzchni wody lub piasku. Chmury Cirrocumulus składają się prawie wyłącznie z kryształków lodu; mogą w nich występować również i kropelki silnie przechłodzonej wody, które na ogół szybko przekształcają się w kryształki lodu. Najczęściej występują na wysokości od 6 do 10 km.

Cirrostratus - Cs - (warstwowo-pierzaste) – ich wygląd przypomina cienką przejrzystą białawą zasłonę, pokrywającą niebo całkowicie lub częściowo. Niekiedy tworzą na niebie włóknistą strukturę o mlecznej barwie. Chmury te powodują często występowanie zjawisk optycznych, tzw. halo, tj. jasnych lekko zabarwionych pierścieni (kręgów) dookoła tarcz niebieskich ciał świecących (Słońca, Księżyca) o promieniach 22 i 46° albo kombinacji łuków tych kręgów. Zjawiska te powstają wskutek załamania światła w kryształkach lodowych, z których składają się chmury, oraz odbicia światła od ich krawędzi. Najczęściej występują na wysokości od 6 do 10 km.