Ekoportal.eu - ochrona środowiska ekologia ochrona przyrody recykling biopaliwa GMO odpady

Agroturystyka w Polsce

11.06.2007.

Weekend majowy, urlopy, wakacje to czas wzmożonej „emigracji” mieszczuchów poza tereny przepełnione samochodami, hałasem miejskim i zanieczyszczeniami. Marzy nam się powrót do korzeni, kontakt z przyrodą. Stąd też, coraz częściej wśród wielu ofert turystycznych, wybieramy przebywanie na łonie natury, w gospodarstwach wiejskich, czyli jednym słowem agroturystykę.
W Polsce istnieje wiele wspaniałych regionów atrakcyjnych dla rozwoju tego rodzaju formy odpoczynku. Wymienię chociażby Pobrzeże Szczecińskie, Koszalińskie, Gdańskie, Pojezierze Mazurskie, Suwalskie, Lubuskie, Sudety, Wyżynę Krakowsko- Częstochowską, Roztocze czy Karpaty. Każde z nich charakteryzuje się różnorodnością przyrodniczą, kulturową oraz etniczną.

Gospodarze prześcigają się w pomysłach, co do urozmaicania czasu wolnego. Dlatego też każdy może znaleźć coś idealnego dla siebie.
Już nawet forma noclegu nie jest taka oczywista. Agrohotelarstwo, bo tak właśnie się to określa, proponuje nam między innymi agrocamping. Jest to stworzenie przyzagrodowego pola namiotowego. Idealne rozwiązanie zwłaszcza dla ludzi młodych chętnych wrażeń i to niewielkim kosztem. Jeszcze ciekawszym rozwiązaniem są oferty specjalnych usług noclegowych, jak na przykład noclegi na sianie. Któż z nas nie chciałby skorzystać z tej pewnego rodzaju szkoły przetrwania?

Przebywając w gospodarstwach agroturystycznych mamy ponadto możliwość skosztowania żywności własnej produkcji. Nie lada przyjemnością i interesującym doznaniem jest spożywanie posiłków wraz z rodziną rolnika, czy na polach piknikowych. Dla tych jednak, którzy nie potrafią obyć się bez restauracji, naprzeciw wychodzą gospodarze. Otóż, nieodłącznym elementem współczesnej agroturystyki stają się właśnie restauracje. Oferują one lokalne potrawy, często sporządzane z żywności wyprodukowanej w danym gospodarstwie. Przykładem eksploatowania tradycji związanej z mniejszością litewską w Polsce do celów agroturystycznych jest gospodarstwo Sodas w Trakiszkach (teren powiatu sejneńskiego). Znajdziemy tam m.in. takie litewskie potrawy jak: czenaki (mieszanka warzywna zapiekana w kamionkowych naczyniach)., kiszka ziemniaczana, bliny litewskie (rodzaj małych placków), kartacze (duże owalne pyzy ziemniaczane z nadzieniem mięsnym) czy kibiny (duże pierogi z mięsnym farszem) z barszczem czerwonym.

W dzisiejszych czasach coraz częściej pragniemy odpoczywać aktywnie. Dzieci i młodzież nie potrafią usiedzieć w jednym miejscu dłużej niż kilka minut. Chcą czegoś więcej! Dlatego też niektóre gospodarstwa agroturystyczne postanowiły zaoferować uprawianie pewnych dyscyplin sportowych. Do agrosportu zaliczamy między innymi spacery, marsze, jazdę na rowerze, hippikę, gry terenowe nowej generacji, łowiectwo, wędkowanie, itp. Za standardowy sport agroturystyczny uważa się hippikę oraz wszelkie jej odmiany (przejażdżki kontrolowane na koniu prowadzonym za uzdę lub na lonży, nauka jazdy konnej, jazda w terenie, jazda na wozie). Wielce ciekawą, nowatorską ofertą są sporty ekstremalne, takie jak rowery motokrosowe lub paintball. W ostatnim czasie coraz modniejsze stały się gry terenowe nowej generacji. Przykładem jest LARP (Live Action Role Play). Polega ona na tym, że każdemu z graczy przypisana zostaje rola przeznaczona do odegrania. Bohaterowie żyją w świecie określonym konwencją fantastyki. W Polsce pierwszy LARP miał miejsce w roku 1995 we Wrocławiu.

Wakacje bez rozrywki nie byłyby już tym samym odpoczynkiem. Najstarszą (w sensie historycznym) formą rozrywki agroturystycznej jest zwiedzanie parków i ogrodów. Pojawiła się na długo przed powstaniem koncepcji agroturystyki. W takich miejscach odbywają się różnorodne imprezy, np. koncerty i festyny. Drugą formą agrorozrywki są wyjazdy i wycieczki na tereny wiejskie, w tym różnego rodzaju pikniki. XXI wiek zobowiązuje do czegoś nadzwyczajnego, nietypowego. Stąd też, w ostatnich latach coraz szybciej rozwijają się rozrywki agroturystyczne zaliczane do nowej generacji. Przykładem są tu: wędrówki po labiryntach z kukurydzy oraz gry terenowe na obszarze zabudowanym przez słomiane konstrukcje. Nieopodal Przebierowa, w województwie zachodniopomorskim, na pięciu hektarach pola kukurydzy został przygotowany 2,5- kilometrowy labirynt. Cała zabawa polega na tym, by w jak najszybszy sposób dotrzeć do celu (do „oka geronimo”). Wówczas na zdobywcę czeka nagroda. Ze słomianych konstrukcji powstają niesamowite miasteczka, forty, dawne wsie, itp. Jest to idealna rozrywka dla małych dzieci żądnych przygód.

Od kiedy zdano sobie sprawę z leczniczych właściwości zwierząt i roślin, odkryła w tym swoje możliwości także i agroturystyka. Związano z nią agroterapię. W jej skład wchodzi hipoterapia, aromatoterapia, apiterapia, specyficzne diety oraz minisanatoria. Hipoterapia to jedna z metod rehabilitacji osób niepełnosprawnych po przebytych chorobach fizycznych i psychicznych. Wyjątkową i niepowtarzalną metodą terapeutyczną okazała się obecność żywego zwierzęcia. Ma ona na celu przywrócenie zdrowia oraz sprawności fizycznej i psychicznej za pomocą jazdy konnej. Aromatoterapie i apiterapie wykorzystują specyfiki roślinne oraz zwierzęce. Mogą one być aplikowane jedynie w miejscu ich wytwarzania, czyli w gospodarstwie rolnym. Podstawą aromatoterapii jest wykorzystywanie pozytywnych właściwości olejków eterycznych zawartych w roślinach. Natomiast, apiterapia to metoda leczenia, profilaktyka i promocja zdrowia za pomocą produktów pszczelich i preparatów, czyli apiterapeutyków, sporządzonych z użyciem tych właśnie produktów. Ludzie spodziewają się, że takie formy terapii będą w przyszłości nieustannie wzrastać. Niektóre gospodarstwa (zwłaszcza zaś poza granicami Polski), na których terenie znajdują się niewielkie źródła wody leczniczej lub gorące źródła, organizują minisanatoria. Przyjeżdżają do nich w szczególności ludzie w podeszłym wieku. Można stanowczo stwierdzić, iż agroterapia jest prężnie rozwijającą się gałęzią agroturystyki.

Agroturystyka może także zaoferować produkty i usługi związane z etnografią. Są one popularyzowane przez poszczególne gospodarstwa, jak i także całe lokalne społeczności. Niektóre gospodarstwa agroturystyczne organizują gospodarstwa historyczne, gdzie kultywowane są procesy produkcji według techniki wytwarzania z konkretnego wieku. Jest to ciekawa sprawa dla osób zainteresowanych przeszłością. Jednakże rzadko oferuje się taką usługę. Powodem są zbyt duże koszty. Dlatego, w zamian powstają muzea lub skanseny. Gromadzi się w nich eksponaty, plakaty, które przedstawiają dawne techniki wytwarzania, itd. Takie miejsca istnieją jeszcze między innymi na terenach starych farm w Bieszczadach oraz w województwie podlaskim.
Do agroturystyki włącza się także niektóre elementy sprzedaży bezpośredniej, wszelkiego rodzaju uczestnictwo czy obserwacje produkcji rolniczej, ścieżki dydaktyczne (piesze i objazdowe) oraz gospodarskie zoo wraz z bezpośrednim kontaktem ze zwierzętami domowymi i przyrodą w gospodarstwie. To wszystko określa się mianem agroturystyki właściwej. Najciekawszymi momentami obserwacji procesu produkcyjnego są głównie siewy, kwitnienie (np. sadów, rzepaków) oraz zbiory. W trakcie uczestnictwa w procesie produkcyjnym goście mogą brać udział w karmieniu zwierząt, dojeniu krów oraz wypędzaniu zwierząt na pastwisko. Idea ścieżek dydaktycznych polega na tym, że turyści samodzielnie przemierzają pewien szczególnie interesujący obszar. Czynią to według ustalonej kolejności. Na ścieżce zaplanowane są przystanki z ławeczkami i tablicami informacyjnymi (mówią o tym, na co należy zwrócić swoją uwagę). Dzieciom najbardziej podobają się gospodarskie zoo oraz bezpośredni kontakt ze zwierzętami domowymi i przyrodą. Poza podziwianiem egzotycznych pupili, istnieje także możliwość bezpośredniego, i co najlepsze nieograniczonego kontaktu między innymi z drobiem, królikami, kozami, owcami czy cielętami. Przykładem jest gospodarstwo agroturystyczne „Kozi Dwór” położone w miejscowości, Gietrzwałd. W ramach gałęzi określanej jako sprzedaż bezpośrednia rozróżnia się: sprzedaż bezpośrednią produktów z gospodarstwa (istotna usługa agroturystyczna), sprzedaż typu „zbierz sam” (rolnicy przygotowują plantacje uprawne w taki sposób, aby w okresie zbioru turyści mogli sami zbierać owoce), a także sklepy gospodarskie lub przyzakładowe (oferują zarówno produkty pochodzące z jednego gospodarstwa, jak i te wytworzone przez społeczność wiejską).

Agroturystyka jest, więc wskazana dla wszystkich, począwszy od tych najmłodszych, do osób w dojrzałym wieku. Każdy, bowiem, chciałby się, chociaż na kilka dni w roku przenieść „do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych”. Jako osoba spędzająca już od najmłodszych lat sporą część wakacji u rodziny na wsi, gorąco zachęcam do takiego rodzaju aktywności turystycznej. Zapewniam, że będziecie chcieli wracać do tych rejonów każdego roku. Radosną informacją jest fakt, iż poszukiwanie gospodarstw agroturystycznych nie należy do trudnych. Na rynku, możemy znaleźć ogromną ilość ciekawych ofert. Co więcej, może nam do tego posłużyć ogromna gama środków i technik, począwszy do informacji ustnej poprzez foldery, ulotki, mapy i przewodniki regionalne aż po takie środki, jak Internet oraz film. Życzę powodzenia w poszukiwaniach!

Iza Rębała

Literatura:

Sznajdera M., Przezbórska L., Agroturystyka, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2006

« poprzedni artykuł		następny artykuł »

wideofilmowanie Kraków

EkoNewsletter - Biuletyn Ekoportal.eu | X

Zachęcamy do rejestracji w Portalu Ochrony Środowiska Ekoportal.eu [w prawej kolumnie pośrodku] oraz prenumeraty biuletynu EkoNewsletter [w prawej kolumnie u góry]. Raz w miesiącu wprost do Twojej skrzynki mailowej trafi zestaw najważniejszych informacji z ochrony środowiska mijającego miesiąca. Zapraszamy również na nasze Forum.